Eenzaamheid is anders dan depressie of niet sociaal zijn (ik ben juist actief, vrolijk en heb altijd aanspraak, maar dat betekent niet dat ik gelijkwaardige contacten heb in mijn omgeving)

Als ik zeg dat ik eenzaam ben, krijg ik altijd te horen:
'Jij?!!'
'En je bent altijd vrolijk'
zelfs 'Jij kunt toch iedereen krijgen, jij hoeft toch nooit alleen te zijn?!'

Mensen missen de essentie. Ik heb het onderwerp eens voorgelegd aan een psycholoog, die begon over negatieve gedachten die tot eenzaamheid leiden en sociale terughoudendheid. Ik herkende me daar niet in: ik ben niet bepaald teruggetrokken. Ik ben nog nooit bang geweest dat iemand een oordeel over me heeft en ik heb niet die innerlijke criticus die me weerhoudt om met mensen te praten of (praktisch) presentaties te geven.

Eenzaamheid door écht alleen-zijn (situationele eenzaamheid) is iets anders dan een depressie. Ik heb geen negatieve connotatie met alleen-zijn; ik heb er geen plezier in om alleen te zijn. Dat betekent niet dat ik mijn eigen gezelschap niet kan waarderen. Ik ben gemaakt voor gezelschap. Ik merk het als ik van een evenement/bijeenkomst kom of de hele avond met iemand heb zitten praten; ik geniet er niet van om alleen te zijn. Ik ben ook niet gemaakt om introspectieve activiteiten te doen, zoals lezen of series kijken.

Achtergrond: begaafheid en eenzaamheid. Ik wil niet anders zijn, ik wil meer gelijkgestemden, maar ook een diversiteit aan mensen om me heen. Ik leef voor gezelschap!
Een vast thema in mijn berichtgeving is eenzaamheid in relatie tot begaafdheid. Anders dan de mythe wil, is hoogbegaafdheid niet beperkt tot cognitieve "prestaties". Hogerbegaafden scheppen niet op over hun staat van zijn, maar geven aan dat zij het leven anders beleven dan niet-hoogbegaafden, simpelweg omdat de hersenen heel efficiënt werken.

Het predikaat-hoogbegaafheid heeft niets te maken met "zich hoger wanen", maar met de manier waarop informatie wordt verwerkt en vaardigheden worden toegepast. Er zijn meerdere dimensies. Probleemoplossend vermogen, snel schakelen, snelle lichaamsbeweging, veel levensenergie en een groot referentiegeheugen zijn enkele kenmerken van hoogbegaafdheid. Het betekent niet dat een hoogbegaafde altijd behoefte heeft aan contact met mede-hoogbegaafden. Voor een sociaal begaafd persoon is contact met andere empathische mensen betekenisvol, ongeacht de cognitieve prestaties van de ander.

Voor mij is contact met intelligente, invoelende mensen belangrijk, omdat ik niet op de rem hoef. Ik zou er niet tegen kunnen om bij alles 10 stappen terug te moeten nemen en niet mijn drukke, beweeglijke, invoelende aard te mogen laten zien.

Ik heb helaas vanaf mijn 2e levensjaar te maken met hardnekkige stigma's rond hoogbegaafdheid. Met 5 maanden begon ik te praten, met 10 maanden had ik een uitgebreider vocabulaire, op mijn derde kon ik lezen, schrijven, rekenen en Engels begrijpen. Ik ben ik staat om me meerdere vakgebieden eigen te maken en bijna alles te begrijpen. Omdat ik een groot vocabulaire heb en snel schakel, denken mensen dat ik heel erg belezen ben. Dat ben ik niet. Ik heb andere dimensies. Ik beschik over een grote interne muzikale encyclopedie, een gedeeltelijk fotografisch geheugen, ik ben goed in ritme, motoriek, kluswerk en dansen (kinesthetische begaafdheid).

Mijn ervaring is dat anderen al snel vermoeden dat ik hoogbegaafd ben, omdat ik abstract denk en een rijk vocabulaire heb. In sommige situaties waarin het een beperking kan opleveren (zoals net beginnen in een nieuwe functie) heb ik geprobeerd dat te verbergen. Ik heb werkelijk nog nooit met iemand buiten mijn  vriendenkring over begaafdheid gesproken en tóch komt in verschillende dagelijkse situaties al snel het oordeel: "Jij zult je snel gaan vervelen". Dat werkt heel beperkend.

Het gaat niet over cognitie, maar over sociaal-emotionele begaafdheid: ik voel intenties en emoties van anderen aan
Mijn meest typerende gave is het aanvoelen van intenties en emoties van andere mensen. Binnen een seconde kan ik me een accuraat beeld vormen en weet ik welke persoonlijke ervaringen, schuldgevoelens en dilemma's iemand heeft zonder dit kenbaar te maken (emotionele begaafdheid). Vanaf jonge leeftijd begrijp ik het functioneren van de mens en alle moeilijkheden die mensen in hun leven tegenkomen. Ik kon als kind als een volwassene praten. Niet als "kleine professor"/pedant, maar als iemand die de menselijke emoties en intenties feilloos aanvoelde en kon verwoorden.

Mijn andere gave is een grote veerkracht. Ik heb geen goed leven. Ik ben iemand die er zonder familie voor staat, die geen naasten meer heeft. Ik heb geen perspectief. Ik word alleen wakker, ga alleen naar bed, ik leef alleen maar voor mezelf. Mijn vrienden wonen ver weg. De afstand afleggen vind ik niet erg, ik ben nu 2,5 uur onderweg om bij vrienden te komen, maar als er iets dringends is, is die afstand wel een hindernis. Bellen is fijn, maar kan nooit persoonlijk contact en aanraking vervangen.

Voor en na de dood van mijn moeder (vorig jaar), stond ik er totaal alleen voor. Mijn moeder heeft 5 keer kanker gehad. Wij zijn samen onder de armoedegrens gestort. Ik heb de lelijkste kanten van de mens (de tegenwerking en de totale onverschilligheid, zelfs toen ik 8 was werden mijn moeder en ik in de steek gelaten door de vele "vrienden" die zich opeens niet meer lieten zien) en de gezondheidszorg doorstaan. Net als mijn moeder, ben ik nooit pessimistisch, somber, triest of teruggetrokken geraakt. Het is géén verdienste. Het is niet zo dat stand houden na intense tegenslagen in het leven, komt door een positieve mindset. Het geloof in een "mindset" impliceert dat mensen die de pech hebben om depressief te worden, niet genoeg hebben gedaan om positief te blijven.

Mijn moeder en ik hebben nooit psychisch te lijden gehad, omdat we genetisch iets hebben waardoor we altijd vrolijk en optimistisch zijn gebleven. Er is niet iets wat ik "doe of denk" om niet ten onder te gaan aan wat allemaal is gebeurd en aan het gebrek aan gelijkwaardige, warme contacten die ik in persoon kan bereiken. Genetisch niet te lijden hebben onder stress en/of psychische klachten is geen verdienste; ik zeg dit omdat het veel knapper is als mensen wél psychische klachten hebben, maar hier zelf mee om weten te gaan. Dat vraagt veel meer veerkracht. Ik spreek soms mensen die aanleg hebben voor depressiviteit en zij moeten zichzelf altijd motiveren om uit een depressie te blijven. Dat is "knap", omdat ze hun eigen gevoelens onderkennen en zo sterk zijn om motivatie te vinden.

Eenzaam zijn, als iemand die makkelijk contact maakt en graag praat met mensen: geen paradox, maar een kwestie van ongelukkige situationele factoren
Ik maak snel contact met mensen en kan ook contact onderhouden, daar ligt het niet aan. Ik ben eenzaam, maar heb géén last van verlegenheid, zelfdeprecatie, moeite met benaderen, ik heb van nature geen "introverte focus", maar ben juist op de buitenwereld gericht. Ik krijg geen zelfhaat door eenzaamheid. Ik ben bepaald geen piekeraar. Die mythes over eenzaamheid (en begaafdheid) gelden niet voor mij.

Sommigen denken in paradoxen. Daardoor denken ze dat makkelijk contact maken én eenzaam zijn, tegenstrijdigheden zijn. Dat is niet het geval; wederkerigheid is voor mij het sleutelwoord. Ik heb behoefte aan gelijkwaardig, wederkerig contact, zonder dat mensen het als een plicht zien. Als ik op pad ga om een vriend(in) te helpen, is dat niet uit plichtsbesef, maar omdat ik graag bij diegene ben.

Ik voel me direct thuis bij mensen die net als ik snel kunnen schakelen, drukke praters zijn en vol zitten met plannen. Dat komt door de herkenning. Ik heb geen behoefte aan hoogdravend contact, maar dat is ook niet de essentie van begaafdheid. Voor mij is contact gewenst met mensen die graag dóen, maar ook over hun ideeën en over het leven kunnen praten.

Iets specifieker: ik merk dat ik mensen bijna altijd aanvoel. Ik voel hun intenties, ik voel zelfs de gevoelens die zij hebben over een bepaalde gebeurtenis. Veel mensen met wie ik te maken heb gehad in het onderwijs, werk en alledaagse situaties, begrijpen dat niet. Of ze vinden het "eng".

Ik heb een paar keer gehad dat iemand dacht dat ik gedachten kon lezen. Zo is het niet. Ik heb wél vanaf mijn geboorte de eigenschap om intenties van anderen door te hebben. Mensen zeggen graag "Je kunt niet weten wat een ander denkt", maar mensen kunnen intenties niet verbergen.

Mijn moeder vertelde me dat ze wist waardoor ik eenzaam was. Ik kon me dat niet voorstellen, maar eigenlijk is het logisch. Ik heb er inderdaad vaak mee te maken dat mensen bang zijn dat ik alles door heb. Niemand heeft mij ooit iets wijs kunnen maken.

Dat probleem is er voor mij niet als ik met oprechte mensen te maken heb. Die ontmoet ik soms. Dat zijn de mensen die ook interesse in hebben hoe het leven in elkaar zit en wat andere mensen beweegt. Recentelijk heb ik nog een hele avond met iemand zitten praten. Dan voel ik me thuis en absoluut niet eenzaam. Het vraagt wel wat van de ander, die moet zich ook open kunnen stellen. Die verfijning, niet alles over jezelf over een ander uitstorten, maar wel persoonlijk kunnen zijn, is wat vorm geeft aan vriendschappen en relaties.

Toxische positiviteit: "Alleen zijn leert je om je eigen gezelschap te waarderen". Hoe eenzaamheid wordt verheerlijkt en men daarmee de menselijke dynamiek miskent
Op dit moment is het op sociale media de tendens om eenzaamheid te verheerlijken en met eufemismen te omkleden. Populair zijn psychologie-van-de-koude-grond clichés als
"Leer je eigen beste vriend te zijn"
"Als je eenzaam bent als je alleen bent, ben je in slecht gezelschap"
"Alleen zijn is vreedzaam".

Langdurig solitair leven zou géweldig zijn voor de zelfontwikkeling, "alleen zijn is zo fijn, want je hoeft niet aan iemands verwachtingen te voldoen" en "Je leert je eigen gezelschap waarderen als je lang alleen bent". Zulke toxische positiviteit miskent het dynamische ontwerp van veel mensen: vriendschappen en nauwe sociale banden zijn belangrijk voor zelfontwikkeling.

Mensen ontwikkelen zich niet geïsoleerd, maar ze zijn gemaakt om in een netwerk van sociale contacten te leven.

Mensen die zeggen dat het heerlijk is om alleen te zijn, halen vaak aan dat ze teleurstellingen hebben moeten incasseren. Hoewel ik door bijna iedereen in de steek ben gelaten, zelfs op de ergste momenten in mijn leven niemand heb gehad die thuis gaf en nare ervaringen met buren heb gehad (waaronder een terreurbuur), heb ik nooit gedacht "Je kunt niemand vertrouwen".

Ik heb altijd opengestaan voor nieuwe contacten en zoek bevriende buren en kennissen ook op. Ik heb van nature niet de instelling dat iedereen teleurstellend is. Trouwens, als iedereen slecht zou zijn, dan zou ik mezelf ook slecht moeten vinden, terwijl ik nog nooit iemand heb laten barsten.

Dat cliché "Niemand is te vertrouwen, ze laten je toch barsten dus kun je beter alleen zijn", is een valse dichotomie. Natúúrlijk zit niemand te wachten op schijnvrienden en mensen die je in de steek laten. Natuurlijk kun je dan beter alleen zijn. Dat neemt niet weg dat de meeste mensen van nature behoefte hebben aan waardevolle contacten. Omgaan met eenzaamheid is slechts coping, maar niet hetzelfde als gelukkig zijn.

Bovendien halen mensen die van nature op de buitenwereld zijn gefocust (in tegenstelling tot introspectief gefocuste mensen), geen voldoening uit een solitair bestaan. Ik ben zo iemand. Ik ben ongeïnspireerd en ongelukkig als ik alleen moet zijn. Dat betekent niet dat ik "gemotiveerd moet worden" of "per se iemand nodig heb", maar dat ik er niet voor gemaakt ben om zonder gezelligheid te moeten leven. Het helpt niet dat ik veel kennissen heb die het heerlijk vinden om alleen te zijn.

Waarom kies ik ervoor om over eenzaamheid te praten?
Ik ben de aangewezen persoon om over "onaangename" onderwerpen te praten. Ik heb geen zelfmedelijden en ik heb het moeilijkste wat mensen mee kunnen maken allemaal zelf moeten verwerken omdat ik geen naasten heb (ik ben geen Nederlander en heb na het verlies van mijn moeder geen familie meer omdat ik niet waar in Azië en Oost-Europa ze wonen). Ik heb ook geen moeite om de juiste woorden voor iets te vinden; ik schrijf zoals ik praat, dus ik vertel dit ook gerust in persoon aan mensen die ervoor openstaan.

Ik ben vocaal over moeilijke onderwerpen en het onaangename. Het is niets voor mij om het voor mezelf te houden. Juist omdat ik geen kwetsbaar karakter heb, past het echt bij mij om me uit te spreken. Ziekten, dood, eenzaamheid en ongelukkigheid moeten geen taboes zijn!

Bovendien zie ik heel helder in waarom jongeren niet over eenzaamheid praten. Het komt door de vervelende tendens van mensen om het onaangename met toxische positiviteit af te dekken, door de "schuld" bij de persoon zelf neer te leggen en stigma, dat "iets mis moet zijn" met degene die onder eenzaamheid lijdt.

De oplossing ligt bij eenzaamheid niet voor de hand. Het heeft niets te maken met geen toenadering tot anderen zoeken, maar het vinden van potentieel betekenisvol contact. Een veelgemaakte fout is het cliché "Als je eenzaam bent, moet je veel mensen ontmoeten". De kwantiteit van veel mensen ontmoeten maakt dat het filter voor het vinden van gelijkwaardig contact, juist té a-select is.

Ik houd ervan om mensen te ontmoeten en heb altijd aanspraak. Dat is niet hetzelfde als in de eigen omgeving veel mensen hebben om mee om te gaan!
Ik houd juist heel erg van mensen ontmoeten, evenementen, feesten, praten met mensen die ik tegenkom, onderweg, in het ov. Ik heb aanspraak. Op bijeenkomsten word ik altijd benaderd. Ik ben van nature een prater. Nog nooit heb ik om woorden verlegen gezeten, dus ik voel geen terughoudendheid als ik mensen ga ontmoeten.

Ik merk dat ik gedurende mijn schooltijd vaak geen aanspraak had onder mijn leeftijdsgenoten, omdat ze me geestelijk rijper vonden. Ze dachten dat ik op jonge leeftijd al op mezelf woonde en alles zelf kon bestieren. Ze dachten ook dat alles me makkelijk af ging en dat we daarom weinig aanknopingspunten zouden hebben. 

Ik heb geen last van het "buitenstaander"-syndroom, ik heb simpelweg nooit iets gehad met cliques
Maar misschien is het ook iets cultureels en stedelijks: Nederlandse, stadse ouders benadrukten dat iedereen pas "normaal" was als ze net als zij dachten, op dezelfde manier hun vakanties doorbrachten, hetzelfde aten en hun sociale leven in groepjes zonder buitenstaanders hadden. Naar anderen toe was de mentaliteit "Jij hoort er niet bij, het is ieder voor zich als jij niet in ons groepje zit". Ik kon het goed vinden met expats. De weinige schoolvriendinnen die ik had, kwamen uit Portugal en Iran. Ik heb ze maar kort meegemaakt, omdat ze weer terug zijn gegaan met hun ouders.

In de ICT was ik nooit eenzaam. Ik had binnen de kortste tijd een groep goede vrienden. We waren altijd samen. Onder mannen was wel groepsvorming, maar ik had daar geen last van. Ik werd pas eenzaam toen ik in een door vrouwen gedomineerde wereld (het recht) stapte. Vrouwen kunnen mij als rivaal zien, omdat ze merken dat veel mensen mij al snel mogen. Hoewel uiterlijk een rol speelt bij rivaliteit, heb ik het meest met afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten te maken gehad omdat ze mij te intelligent of te "charismatisch" vonden. Je hoeft niet mooi te zijn om charismatisch over te komen; ik hoor dat mensen mij authentiek vinden en dat dát mijn beste en lelijkste levenservaringen oproept.

Zelfs universitair studenten waren onderdeel van cliques. Ik hoorde niet bij een clique. Tijdens practica of Masterclasses viel me iedere keer op dat ik goed kon opschieten met studenten die binnen de reguliere colleges altijd in hun clique zaten. Ik leerde medestudenten pas echt kennen, als mens, als eigen persoonlijkheid, als ze niet in hun vaste groep zaten. Vanaf de basisschool werd het vormen van cliques hier al gevoed; we moesten groepen samenstellen om 3 jaar mee door te brengen. Ik had geen enkele groep waar ik het echt mee kon vinden. 

Ik heb vrienden, maar niet in mijn eigen omgeving
Wat maakt het moeilijk om vrienden te vinden? Ik heb ze wel gevonden, maar de afstand is groot. In mijn eigen omgeving heb ik ze niet. Ik kan het wel snel met mensen vinden, dat is niet het probleem, maar situationeel gezien heb ik hier in mijn omgeving weinig tot geen mensen die even bij me binnenlopen (zoals ik ben opgevoed: openheid en gezelligheid). De culturele interesses zijn hier ook 0,0. Ik houd van dansen (Paso, tango, samba, buikdansen, dat doe ik zelf allemaal), praten, eten, muziek. 

Het zijn allemaal duidelijk uitingsvormen die me altijd hebben getrokken. Ik heb een intrinsieke drive tot expressie, niet tot thuis op de bank achter de tv zitten, feiten vergaren of verzamelen en al helemaal niet tot passief neerploffen en snoepen. Ik zou het liefst de hele avond met iemand buiten zitten en kletsen, of naar een evenement gaan, maar alleen vind ik er niets aan.

Ik ben niet depressief, maar mis in mijn omgeving de mogelijkheden om iets te doen met wat ik kan en wat mij allemaal interesseert. Dat gemis, naast het missen van mijn familie, van mijn naaste, is wat een stempel op mijn bestaan drukt. Het is alsof ik steeds in een kooi word geduwd terwijl ik een grote hang naar openheid en vrijheid heb. 

Eenzaamheid vind ik zonde. 

 

Overzicht: ongelukkig zijn valt niet altijd op te lossen. Erkenning is niet "koketteren met ongelukkig zijn"; realiteitszin is beter dan toxische positiviteit

Een vrolijk kind, een optimistisch iemand, een makkelijke prater. "Hoe kun je dan ongelukkig zijn?"
Op foto's zie ik altijd een vrolijk kind. Ik was altijd aan het lachen of grappen aan het maken. Dat optimisme kon bij moeders op school op afgunst rekenen. De mensen in mijn omgeving waren altijd zo negatief. Ik kon vroeger al niet tegen chagrijnige en buiige mensen. Nog steeds niet. Ik heb eigenlijk altijd behoefte aan gezelligheid. Ik vind het geen schande om te erkennen dat ik het liefst altijd, of zo vaak mogelijk, gezelschap wil hebben. Het lijkt tegenwoordig heel erg "in" om eenzaamheid en alleen-zijn te verheerlijken, maar dat is niet meer dan een manier voor mensen om eenzaamheid te accepteren.

Ik ben nooit somber/gedeprimeerd/gelaten en ik heb geen laag zelfbeeld. Ik merk dat mensen het confronterend vinden als ik zeg dat ik eenzaam en ongelukkig ben, omdat ze het bij mij niet verwachten. Als ík ermee te maken heb, kan iedereen ermee te maken krijgen, zo is de gedachte.

Vrouwenblaadjesclichés over ongelukkig zijn: mensen gaan door mythes en cirkelredeneringen geloven dat ze niet gelukkig mógen worden van een leven in gezelschap van anderen
Misschien zijn wel veel meer mensen ongelukkig, maar geven ze het niet openlijk toe omdat ze geen stigma's willen horen, geen verwijten naar hun hoofd willen krijgen en niet met die idiote vrouwenblaadjesclichés als "Je moet eerst van jezelf leren houden voordat je van een ander kunt houden...." te maken willen krijgen. Dat soort mythes en cirkelredeneringen laat een groep mensen geloven dat ze niet gelukkig mogen worden van een leven met andere mensen, maar eerst gelukkig met zichzelf moeten worden- terwijl de meeste mensen in aanleg levensgeluk halen uit nauwe sociale banden, niet uit alleen-zijn en materialisme.

Nog meer van dat hardnekkige gezeik over ongelukkig zijn, is dat "je niet leuk kunt zijn voor anderen als je zelf niet gelukkig bent met je leven".
De mensen die ik ontmoet, vinden mij altijd vrolijk, optimistisch en puur. Ik doe niet aan iets voorwenden. Het is niet zo dat ik geen leuk gezelschap ben omdat ik ongelukkig ben. Ik ben niet somber, pessimistisch en ook niet zwaar op de hand. Je zult het niet eens merken dat ik eenzaam ben, terwijl ik mijn gevoelens niet verberg. Ik heb geen moeite met negatieve kanten van het leven te erkennen en dat maakt juist dat anderen voelen dat ik authentiek ben. Het is ook niet zo dat ik mensen nodig heb. Ik ben niet afhankelijk, ik heb graag gezelschap. Dat is iets heel anders dan aan andere mensen vastklampen. Als ik me aan anderen zou vastklampen, zou ik met iedereen genoegen nemen- en dat is niet zo. Ik lees geen boeken en ik kijk niet graag tv. Ik zou het graag leuk willen hebben met mensen. Dat maakt mij niet afhankelijk.

Ik vind eenzaamheid zonde van het bestaan.
Ik ben het, ik heb letterlijk niemand om me heen, binnen bereik, ik heb geen naaste meer. Voor iemand die expressief en uitbundig is, zoals ik, moet ik een getemd leven leiden omdat de mensen om me heen nergens interesse in hebben. Ik kan niet tegen zitten, niksen, in stilte leven. Ik kan niet tegen laconiek gedrag, mensen die bagatelliseren en mensen die lethargisch handelen. Ook heb ik niets met "poverheid", mensen die bestaan om over anderen te kletsen en zelf nooit ergens de verantwoordelijkheid voor nemen. Om me heen zie ik relaties die niet gelijkwaardig zijn, waarbij één van de twee zich onderdanig opstelt en de ander een groot machtsoverwicht heeft. Zoiets zou ik nooit willen. Gelijkwaardigheid is voor mij een groot goed- en daarom is het niet makkelijk om míjn eenzaamheid te bestrijden.

Gezever als "Eenzaamheid bestaat alleen als je het toelaat" en "eenzaamheid komt door negatieve gedachten over alleen zijn"
Gepsychologiseer van de koude grond leidt tot nonsens als "ongelukkig zijn door eenzaamheid komt uiteindelijk door negatieve gedachten/opvattingen over alleen-zijn", andere flauwekul als "leer van jezelf te houden, dan hoef je niet meer eenzaam te zijn", "eenzaamheid bestaat alleen als je het toelaat in je gedachten" en "met professionele hulp kan eenzaamheid worden aangepakt". Ongelukkig zijn wordt zélfs weggezet als een gedachte. Dat gezever helpt niemand.

Ik schaam me er helemaal niet voor om eenzaam te zijn en bij mij komt het niet door negatieve gedachten over alleen zijn.

Als mensen mij net hebben leren kennen, zeggen ze dat ik altijd vrolijk overkom. Ik ben een makkelijke prater, ik lach veel, ik ben snel. Mensen begrijpen het niet als ik zeg dat ik eenzaam en daardoor ongelukkig ben. Het is geen paradox en ik doe niet alsóf ik vrolijk of optimistisch ben. Ik heb heel erg een open karakter, ik geef er niet om, om mijn gevoelens te verbergen of een reputatie te fingeren. Het is in deze omgeving en de omstandigheden waarin ik ben komen te verkeren nadat ik er alleen voor kwam te staan in 2023, moeilijk voor me om gelijkwaardige, warme contacten te vinden. Met alles wat is gebeurd, beoog ik ook helemaal niet om "gelukkig" te worden.

Ik zeg: soms zijn mensen zoals ik in hun leven teveel in de steek gelaten om een ommezwaai te kunnen maken naar een gelukkig leven. Zonder mijn naaste vind ik het leven ook helemaal niets. Ik hoef geen mooie woorden te horen of toxische positiviteit te accepteren. Het hoogst acceptabel om te erkennen dat ongelukkig zijn niet altijd valt op te lossen. Dat is géén gelaten conclusie of een opgeversmentaliteit, maar realisme. Met dat gezeik van "Wat niet is kan nog komen" of "Je weet nooit wat morgen brengt" hoef je niet aan te komen bij de realist die ik ben.

Ik merk dat de mensen die ik spreek, het confronterend vinden dat ik met een groot zelfinzicht en zonder depressie of psychische problemen eerlijk zeg dat ik niet gelukkig ben.
Wat mensen zich ook eens moeten realiseren, is dat de drang om alles mooi te praten of te "fixen", een ziekelijke neiging is tot toxische positiviteit. Ik merk dat de mensen die ik spreek, het confronterend vinden dat ik met een groot zelfinzicht en zonder depressie of psychische problemen eerlijk zeg dat ik niet gelukkig ben. Kennelijk vinden mensen het makkelijker te behappen als iemand ongelukkig is door psychisch lijden, zoals een depressie. Ik ben altijd heel helder in het aangeven wáárom ik me voel zoals ik me voel, niet gehinderd door wisselvalligheid of labiliteit.

Ik zwelg nooit in zelfmedelijden en ben helemaal niet het stereotype-eenzame persoon/ongelukkig iemand. Integendeel: ik ben actiever dan de meeste mensen, lig nooit op de bank of op bed te niksen, ik ben onuitputtelijk, produceer veel (zin en onzin), ik zie humor in het dagelijks bestaan, ik vind inspanning niet snel te gek of te zwaar, ik ga vaak nachten door. Omdat ik een makkelijke prater ben, raak ik vaak met mensen die ik niet ken in gesprek. Ik maak makkelijk contact, maar dat betekent niet dat ik veel gelijkwaardige (wederkerige) contacten heb in mijn leven- en dat is de clou.

Een overzicht van zeer persoonlijke thema's
In mijn jaaroverzicht breng ik op persoonlijke wijze enkele belangrijke thema's samen die er in samenhang met elkaar voor zorgen dat ik niet gelukkig ben. Het zijn taboe-onderwerpen:
1. hoogbegaafdheid;
2. eenzaamheid;
3. verlangen naar intimiteit;
4. peer envy/afgunst van (vrouwelijke) leeftijdsgenoten;
5. een onveranderlijke, onleefbare woonsituatie waar ik (voorlopig) geen invloed op heb;
6. verlies;
7. ongelukkig zijn

1. Taboe: zonder psychisch lijden erkennen dat je niet gelukkig bent/niets hebt om naar uit te kijken (eenzaamheid is geen luxeprobleem)
In dit bericht licht ik toe waarom mensen het zo "schokkend" vinden als iemand zonder psychisch lijden erkent ongelukkig te zijn. Mensen willen alles simpel fixen, ze zoeken een verklaring in psychisch lijden of iets anders "wat mis zou moeten zijn". Een flinke dosis realisme is terecht. Niet alles valt op te lossen en mensen moeten niet de illusie blijven wekken dat iedereen maar hulp kan vinden om "gelukkig"  te worden. Sterker nog: in plaats van hulp te zoeken, is inzicht beter.

Nog erger is de toxische positiviteitsbeweging die leed wil vergelijken. Als je niet gelukkig bent, moet je vergelijken met mensen die in (nog diepere) ellende leven en dankbaar zijn voor wat je hebt. Heeft leed vergelijken ooit iemand geholpen? Het is niet meer dan een drogreden om te zeggen "Er zijn altijd mensen die het nog slechter hebben".

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/10/taboe-zonder-psychisch-lijden-erkennen.html

2. Ongelukkig zijn mag ook worden erkend. Realiteitszin is beter dan "De toekomst zal beter worden"
Ik weet dat mensen elkaar proberen te motiveren, maar waarom altijd maar dat "Gelukkig worden" nastreven? Waarom altijd dat gedoe over een "toekomst"? Waarom altijd dat "Je moet toch doorgaan"? Van wie?

Ik heb de indruk dat mensen het over vooruitgang en de toekomst hebben zonder dat ze realiteitszin hebben. Over de toekomst praten is abstract. De manier waarop vaak over de toekomst wordt gesproken, dat deze wordt voorgesteld alsof morgen alles ineens anders kan zijn in positieve zin, heeft niets met perspectief te maken.

Ik streef helemaal geen toekomst na! Het is niet zo dat ik een nihilist ben. Mensen zijn bezig over gelukkig zijn als doel, maar wat de meesten opnoemen zijn tijdelijke prikkels die bevredigd worden en die niets met existentie te maken hebben. Ik denk niet te ver door. Ik zie het leven heel helder. 

Ik weet dat ik niet meer gelukkig ga worden en ik weet exact waardoor:

1. Ik ben na de dood van mijn moeder enige nabestaande Oostslaaf in Nederland en door de voorloper van VT gescheiden van mijn echte familie;
2. Ik heb geen andere naasten;
3. Ik ben langdurig eenzaam door de stigma's tegen hoogbegaafden, maar ook door uitsluiting door vrouwelijke leeftijdsgenoten die me als concurrent beschouwden;
4. Ik kan moeilijk gelijkgestemden vinden.

Ik weet dat het hebben van familie, een gezin, vrienden of andere naasten onmisbaar is voor levensgeluk en een gevoel van perspectief, omdat sterke sociale banden inherent zijn aan het wezen van sociale dieren van het empathische type.
Dat heb ik niet meer en daar kan ik niets aan veranderen.
Ik kan een relatie met een man die bij me hoort ook niet afdwingen ("Je weet nooit of je hem ontmoet" is niet realistisch. Compatibiliteit is een groot goed voor het krijgen van een liefdesband met iemand, maar sommige mensen vinden helaas nooit die persoon die bij ze past en doen het met een illusie. Dat wil ik nooit).

Mensen kunnen mij niet voor de gek houden. Ik ben niet te sussen met beloften en mooie woorden.
Ik houd niet van getut en wollige adviezen.
Ik heb vaak genoeg geprobeerd om een netwerk van gelijkgestemden op te bouwen.
Een aselecte groep mensen ontmoeten is geen garantie om gelijkgestemden te vinden.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/09/ongelukkig-zijn-mag-ook-erkend-worden.html

3. Ongelukkig zijn: doorbreek het taboe!
Ik sta ervoor dat negatieve aspecten van het leven mogen bestaan en bespreekbaar zijn. Zo moet het ook bespreekbaar zijn dat sommige mensen verrot veel pech hebben in het leven. Dat willen ontkennen is de ziekte van de maakbaarheidsindustrie, de gedachte dat je je eigen geluk volledig kunt beïnvloeden. Zoals de gedachte dat je een positieve levensinstelling kunt aannemen (de mensen die denken dat ze ervoor hebben gekozen om positief in het leven te staan, hebben dat meestal te danken aan een aangeboren harmonische functie van de receptoren 5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT2A, 5-HT2C!).

Het kwam toen mijn moeder nog in het ziekenhuis lag ter sprake, dat ik niets had om naar uit te kijken na haar dood. Toen ik er gewoon over sprak dat ik ongelukkig ben, was het alle hens aan dek! Eerst was het "Maar je bent toch jurist? Vind je schrijven over rechtszaken en de maatschappij dan niet de moeite waard? En je werk? En je hebt hier neuroscience gestudeerd! Je schrijft daar ook over? En je bent tekenaar?" Ik zei: "Wat onbelangrijk allemaal, als je niemand meer hebt".

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/ongelukkig-zijn-doorbreek-het-taboe.html

Overzicht: Peer Envy/Afgunst van (vrouwelijke) leeftijdsgenoten: een geniepige vorm van uitsluiting [maak afgunst bespreekbaar!]

Als kind was ik nooit alleen. Ik had altijd een paar beste vriendinnen om me heen en soms waren er wel tientallen kinderen in mijn tuin aan het spelen. Kinderen met een heel zachtaardig karakter konden weleens bang zijn voor me omdat ik toen al heel direct was, maar ik was het tegenovergestelde van een pestkop. Ik was alleen uitgesproken, als ik iemand niet mocht dan zei ik dat ook, zonder over iemand te kletsen.

Ik hield er niet van om alleen te spelen. Niet omdat ik mijn eigen gezelschap niet kon verdragen, maar ik lééfde om 's ochtends vroeg vrienden op te halen en tot 22:00 's avonds samen te spelen. Bij mijn beste vriendin was het alsof ik er woonde, het was als thuis- en omgekeerd. Ook was ik altijd met een jongen aan het flirten en ging ik met mijn beste vriend naar autoshows, omdat we graag samen waren. Het was een leuke tijd, met mijn jeugdvrienden- en vriendinnen. Ik zou nooit hebben kunnen vermoeden dat afgunst van leeftijdsgenoten me jaren later richting eenzaamheid zou drukken.

Prepuberteit en seksualisering vanaf mijn 8ste
Ik kwam op mijn 8ste in de prepuberteit. Met alles erop en eraan. De opvliegers, de agitatie en opgezette klieren. Op die leeftijd kon ik niet zeggen dat ik soms hele dagen pijn had aan mijn melkklieren. De steken waren zo erg dat ik me af en toe ziek moest melden. Mijn docente vond dat ik me niet meer zo uitdagend moest kleden, omdat ik op mijn 9e teveel inkijk had gekregen. Ik werd anders behandeld dan andere leerlingen. Er was een docent die er alles aan deed om me aan te raken, maar ik hield hem af. Terwijl mijn leeftijdsgenoten lekker naïef waren, moest ik me verdedigen tegen de toenemende seksualiserende opmerkingen.

Roddels, "backhand compliments" en micro-agressie van meisjes en vrouwen: een onderschat, listig fenomeen
Op mijn 12e kwam ik op het voortgezet onderwijs. Jongens uit de die een stuk ouder waren dan ik, een jaar of 16/17, probeerden met me aan te pappen. Verzoekjes en pogingen tot flirten van die jongens leidden ertoe dat ik bestookt werd met boze meiden die hun vriend hadden "betrapt". Al dat drama werd ongevraagd over me uitgestort, ik kreeg zelfs te horen "Stop met hem te verleiden" en "Jij bitch".
Het gerucht werd verspreid dat ik siliconen had laten plaatsen en plastische chirurgie had laten doen. Er werd aan mijn wenkbrauwen geplukt omdat ze dachten dat ik make-up droeg. Ik werd uitgemaakt voor "anorect" en "uitdaagster". Ze dachten dat ik (ballet)danseres was en voor een modellenbureau werkte.
Op één vriendin na had ik geen leeftijdsgenoten om mee om te gaan of te vertrouwen.

Ik ben geboren als zwartharig, Siberisch kind. Ik werd na een jaar lichtblond en ging daardoor een tijdlang redelijk op in de groep met leeftijdsgenoten. Naarmate ik de adolescentie bereikte, begon mijn etniciteit steeds duidelijker tot uiting te komen. Ik word als Russin gezien en dat lokt de nodige stereotyperingen en stigmatisering uit. Ik zie er niet uit zoals de mensen met wie ik het vaakst te maken heb, mijn houding is anders, mijn lichaamsbouw is anders, mijn ogen zijn anders. Mijn ogen roepen woede op. Sommigen hebben een hekel aan grote ogen, anderen kunnen felle ogen niet uitstaan. Dat klinkt misschien raar, maar mijn moeder heeft ook heel wat snedige opmerkingen gehad omdat zij lichtgroene ogen had en van een donker fenotype was.

Hoewel ik niet openlijk ben gepest, is vanaf ongeveer mijn 15e, mijn sociale netwerk steeds beperkt door stokende leeftijdsgenoten. Je zou denken dat mensen zich hier niet mee bezighouden op hogere niveaus, maar concurrentiedrang blijft een probleem. Ik word nog steeds als een bedreiging of een opvallend iemand gezien als ik ergens binnenkom. Het maakt niet uit dat ík me niets aantrek van geroddel, het is vrouwen gelukt om in vriendschappen met mannen te stoken. Mijn beste vriend mocht niet meer met me omgaan. Of beter gezegd: zijn vriendin had het liever niet. Zo verwaterde het contact tot ik geen reactie meer kreeg.

De essentie: afgunst draait niet alleen om uiterlijk, maar ook om charisma, sympathie, talent en/of intelligentie
De essentie is niet "Kijk mij eens mooi zijn". Afgunst van leeftijdsgenoten wordt gewekt door meerdere factoren dan fysieke trekken. Charisma, talent/aanleg voor iets, een sympathiek karakter en intelligentie kunnen allemaal afgunst lokken.

"Het Mooiste Meisje van de Klas" is een human-interest programma. Ik kijk er graag naar, omdat het níet gaat over schoonheid, maar over de harde kanten van het leven waarmee ook het "aantrekkelijkste" meisje van de klas wordt geconfronteerd. De essentie van het programma is dan ook: bijna iedereen krijgt te maken met afschuwelijke levensgebeurtenissen en er bestaat niet zoiets als een schoonheidsprivilege/"pretty privilege". Mensen die aantrekkelijk worden gevonden, krijgen geen voorkeursbehandeling. Ze krijgen níet de kansen in het leven. Het is niet zo dat ze ook maar iets opschieten met hun aantrekkingskracht. Sterker nog: de meeste "Mooiste Meisjes" uit dit programma zijn slecht behandeld door afgunstige leeftijdsgenoten en door profiteurs die ze mooie kansen voorschotelden.

Het is tekenend dat Het Mooiste Meisje van de Klas altijd kan rekenen op baggeropmerkingen:

"Ze is helemaal niet mooi"
"Ze zal wel een k*tkarakter hebben als ze geen vriendinnen heeft"
"Mijn buurmeisje is knapper en heeft wel vriendinnen".

Het zijn altijd weer die achternichten van achterbuurvrouwen van beste vriendinnen die bloedmooi zijn en wél vriendinnen hebben! Dat kan in theorie, misschien vinden ze haar geen bedreiging. 

1. Afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten en uitsluiting. Een geniepige vorm van pesten
Van mijn moeder maakte ik als kind van heel dichtbij mee hoe ze te maken had met vergaande afgunst van leeftijdsgenoten. Ze kreeg er de "schuld" van als mannen voor haar vielen bij een kennismaking en ze was niet welkom op het huwelijk van haar beste jeugdvriendin. Ze mocht haar niet meer bellen en niet op visite gaan, omdat haar vriendin bang was dat haar man gevoelens voor mijn moeder zou krijgen.

Als het over pesten gaat, dan is het stereotype de openlijke belediging, bedreiging of zelfs crimineel gedrag, zoals terreur en mishandeling. Sommige vrouwen zijn er echter goed in om onder de neus van iedereen geniepig toe te slaan. Micro-agressie, cliquevorming, beledigingen verpakt als complimenten en uiteindelijk sociale uitsluiting zijn typische vormen van vrouwelijk pestgedrag.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/afgunst-van-vrouwelijke.html

2. Addressing peer envy
In deze Engelse versie van mijn bericht ga ik in op de evolutie achter "peer envy". Het is natuurlijk logisch dat leeftijdsgenoten potentiële concurrenten willen uitschakelen door over ze te roddelen en het netwerk van de onbedoelde concurrent uitschakelen door lekker erop los te stoken.

Problematisch is de toxische houding tegenover mensen die aantrekkelijk of charismatisch worden gevonden:

"Mooie vrouwen hebben verschrikkelijke karakters"
"Aantrekkelijke vrouwen moeten aan hun persoonlijkheid werken, omdat ze altijd op hun uiterlijk teren"
"Mooie vrouwen krijgen privileges die anderen moeten missen"
"De meeste mooie mensen zijn inhoudsloos en lelijk van binnen"

De mythes leiden ertoe dat "mooie" mensen die intelligent zijn, humor hebben, empathisch zijn, maar ook een stabiel zelfbeeld hebben, nóg meer afgunst over zich heen krijgen. Het is alsof men aantrekkelijke mensen slecht mag behandelen door de mythes als excuus te gebruiken.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/addressing-peer-envy.html

3. "But you look every inch the popular girl"/"You have no right to complain"
I have been told by people that they assumed that I was the popular girl. They assume that if you're considered pretty/attractive/beautiful by others, you will be popular among (female) peers. The opposite is the case.

After elementary school and throughout adult life: "You have it all going for you".
From my early days in high school (I was 12), girls had passed on to each other that I was doing modeling jobs, but also that I was a ballet dancer and an athlete. I had no clue how they had come up with these ideas, but I was judged upon my appearance. Yes, I looked athletic and yes, I had model proportions. I did not do sports or fitness. I never had to follow a diet. These peers probably thought it was justified to outcast me, since (they said) "I had it all going for me": 'Yeah, you. You have no right to complain'.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/i-was-forced-into-being-loner-while-i.html

Overzicht: verlangen naar intimiteit (dat ik op veel momenten graag een man wil, betekent niet dat ik mijn gevoelens wil compromitteren of afhankelijk ben. Het gaat om het verlangen naar intimiteit en enthousiasme delen))

Toxische positiviteit: weg met de mythe van de "happy single".

Ik vind alleen zijn niet iets om te verheerlijken als ik behoefte heb aan een man, zijn aanraking, affectie en intimiteit. Het lijkt me geweldig om een man te hebben die "van mij" is- die exclusiviteit 
Ik ben geen happy single. Ik heb iets tegen de toxische positiviteit van deze mythe. Het is géén zwakte om behoefte te hebben aan intimiteit en alles wat daarbij hoort. De zo normale menselijke behoefte aan een man, betekent niet dat ik afhankelijk ben, niet dat ik me vast wil klampen aan iemand, niet dat ik iemand "nodig" heb en ook niet dat ik mijn hele leven vast wil leggen. Het gaat niet om het settlen. Ik ben niet het huiselijke type dat direct bij iemand in wil trekken om het hele leven samen te slijten. Het is wat mij betreft bizar dat mensen zich bij een eerste contact afvragen of ze hun leven met iemand door willen brengen en dat ze verder contact afblazen als ze dat niet voor zich zien. Bijna niemand brengt het hele leven door met iemand anders, zelfs aanvankelijk hechte vriendengroepen zijn aan wisselingen onderhevig.

Dat maakt niet dat ik het vrijgezellenbestaan verheerlijk. Het is niet zaligmakend om alleen te zijn op de momenten dat ik behoefte heb aan een man. Niet alleen tijdens de moeilijke momenten in het leven, zoals een zeer persoonlijk verlies, maar ook op de momenten waarop ik hem met enthousiasme wil overladen, als ik hem tegen me aan wil, als ik hem aan wil raken, 's nachts. Er gaat een stroomstoot door me heen als ik denk aan die intimiteit. Het lijkt me zo bijzonder om zijn naam in mij gegrift te hebben, alsof hij helemaal van me is. Ik weet alles van de anatomie van het menselijk lichaam. De mooiste delen zijn voor mij de ruggengraat, de schouders en de verhoudingen. Ik wil dat van dichtbij beschouwen. Niet van zomaar iemand.

Ik wil zijn persoonlijke eigenaardigheden kennen, ik wil zijn favoriete plekken verkennen, ik wil hem vastklemmen, hem tegen mijn huid voelen. Dat verlangen is onderdeel van mijn zijn, ik ga niet doen alsof ik een hedendaagse stoïcijn ben die boven die aangeboren drift staat. Het is logisch dat het ontbreken van intimiteit bijdraagt aan eenzaamheid. De meeste neurotypische mensen van het empathische type, waarvan ik er één ben, hebben behoefte aan intimiteit en aanraking. Ik woon wel in een kil, hard klimaat waarin alles het tegenovergestelde is. Het is hier ieder voor zich en de mogelijkheden om mannen met wie ík compatibel ben (creatief/vindingrijk) te ontmoeten zijn zeer beperkt.

Wat is dat voor gezanik dat mensen de behoefte aan intimiteit vergelijken met een slechte relatie, in de zin dat ze zeggen "Je kunt beter alleen zijn dan in een slechte relatie vastzitten? Clichés zijn altijd valse dichotomieën.

Natuurlijk heb ik het "voordeel" dat ik niet een reeks aan mislukte relaties en onbevredigende contacten achter de rug heb en ook niet met schaamte of spijt ergens op terug hoef te kijken. Ik doe niet aan daten. Wat dat betreft ben ik niet bedorven met relatieleed. Ik kan me niet vinden in de moderne datingclichés. Ik vind de mensen die refereren aan mislukte dates als "scharrels" dan ook echt volkomen idioten. Een mens, als scharrel?

Ik heb niet het probleem dat mannen me niet benaderen, het probleem is juist dat ik tot op de dag van vandaag ontzettend veel met ongewenste benadering te maken krijg. Niet omdat ik kwetsbaar zou zijn.
Ook niet omdat ik alleen ben, want de mannen die mij hebben belaagd dachten allemaal dat ik bezet was. Dat zij zélf een vrouw en kinderen hebben, interesseert ze niet eens. Ze volharden in het volgen en maken van ongewenste avances.
Mannen zeggen dat ik opvallende ogen, kuiltjes en een opvallende (elegante) houding heb. Ik draag geen make-up, maar nog krijg ik te horen dat ze mijn oogopslag zo apart vinden. Belaging heeft niets te maken met hoe ik me kleed. Ik loop nooit in korte jurken of met blote armen en uitgesneden shirts, maar dat is ook niet waardoor mannen seksueel worden aangetrokken, merk ik. Het is iets ongrijpbaars wat ze aantrekt. Ik heb een sprekende mimiek en dat schijnt nogal een magneetfunctie te hebben. Ik ben eerlijk gezegd zeer stereotype-Oost-Europees om te zien (Polen, Russen en Bulgaren spreken me zelfs aan in hun taal). Expressie, dat is wat mensen aantrekt. De belager die mijn nummer bij een busmaatschappij had afgetroggeld, had ik slechts een paar keer gezien toen ik nog wel een lelijke grote winterjas droeg. Dat maakt helemaal niets uit.

Ik doe niet aan daten, omdat ik veelvuldig te maken heb gehad met mannen die geobsedeerd raakten
Dat daten doe ik om verschillende redenen niet. Als ik iemand ontmoet, is de kans er dat hij mij niet wil laten gaan. Ik heb sinds mijn 12e al te maken met belaging, oneerbare verzoeken van mannen die ouder waren dan mijn vader, maar ook heb ik te maken gehad met medestudenten die mijn hele leven probeerden uit te pluizen en me 's nachts belden om me te bestoken met berichten. Afgelopen jaar stonden twee mannen op mijn stoep om me te vertellen dat ze me in de gaten hielden. Dat waren een buurman van een paar straten verder en iemand die mijn nummer had achterhaald bij de busmaatschappij. Beide mannen dachten nog wel dat ik een relatie had (ik heb er niets over losgelaten) en het ergste is: beide mannen hebben een gezin en leiden dus een dubbelleven als stalker. Ze weten niet waar ik nu woon. 

Ik heb een scherpe intuïtie, dus ik voel het direct aan wanneer ik iemand (niet) kan vertrouwen. Van een overbuurman wist ik dat ik hem kon vertrouwen, want ik voelde direct dat hij me niet aantrekkelijk vond. Hij heeft ook eerlijk gesproken over de types tot wie hij zich aangetrokken voelt. Dat was een zegen, want wij konden met elkaar praten over alles. Alles, dus ook over seks, intimiteit en relaties.

In 2023 ben ik op internet lekker leeggelopen over eenzaamheid, (hoog)begaafdheid, de behoefte aan intimiteit/verlangen naar een man en niet-gelukkig zijn en hoe die thema's met elkaar zijn verweven. Ik deel hier alles wat ik in het echte leven ook gerust zou delen, ware het niet dat ik in persoonlijk contact natuurlijk niet iedereen in verlegenheid breng met details die ik op internet wel aan de lezer over kan laten.

1. Verloren affectie
Het verlangen naar intimiteit draait om een fundamenteel menselijke behoefte aan affectie, niet om afhankelijkheid.

"Een relatie of vriendschappen zijn niet de oplossing voor eenzaamheid" miskent waar het om gaat. Sinds mensen een sociale diersoort zijn, is behoefte aan persoonlijk contact volkomen natuurlijk. Bovendien gaat het niet om "niet alleen kunnen zijn". Er is niets wanhopig, labiel of afhankelijk aan de behoefte aan intiem contact.

Het is ook geen schande om plezier te hebben aan gezelschap en een relatie te willen hebben die stimulerend/motiverend is! Het is niet zo dat ik intrinsieke motivatie mis, als ik een man wil met wie ik wederzijdse interesses kan delen, of die mijn enthousiasme en energie in bredere zin kan beantwoorden.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/verloren-affectie.html

2. Ik ben geen happy single, maar ik doe niet aan daten!
Het is helemaal niet fantastisch om niemand te hebben om eens aan te raken, om een leeg bed te hebben als je behoefte hebt om iemand te omhelzen of tegen iemand aan te liggen, om niet te kunnen delen, om niemands grappige eigenschappen exclusief te kennen, om niet eens "speciaal van iemand te zijn".

Behoefte hebben aan een partner is niet hetzelfde als een leegte willen vullen, eigenwaarde zoeken of aan iemand vast willen klampen. Het gaat er niet om, om afhankelijk te zijn van iemand om gelukkig te worden, maar om de intieme momenten die bijdragen aan levensgeluk.

In dit bericht ga ik erop in, waarom ik desondanks niet aan daten begin. Het is me een horrorbeeld dat twee mensen ongemakkelijk tegenover elkaar zitten en ergens koffie moeten drinken, uit eten moeten gaan of naar de bioscoop moeten om elkaar te leren kennen. De meeste mensen zeggen dit niet te zien zitten, toch is het "daten" nog altijd de meest gezochte vorm om iemand te leren kennen. Daten levert bijna nooit een match op en dat is niet voor niets.

Ik weet wat het is om op het eerste gezicht op iemand te vallen, of beter gezegd: om iemand gelijk leuk te vinden. Dat heeft niet zozeer met uiterlijk te maken, als wel met het aanvoelen van iemand. Charisma, aantrekkingskracht; het zijn de subtiele signalen die mensen naar elkaar toe trekken. Het is helemaal niet zo'n gek mechanisme van de natuur om verliefdheid op het eerste gezicht te laten bestaan. Maar: in de stadse samenleving is het niet makkelijk om de juiste tegen te komen.

Compatibiliteit, of bij elkaar passen, is een groot goed. Ik speel dan ook vaak met de wens en de fantasie om de man tegen te komen die bij me hoort. De gelegenheid moet er alleen zijn om die persoon tegen te komen. 

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/12/ik-ben-geen-happy-single-maar-ik-doe.html

 

Overzicht: Eenzaamheid en het taboe op het openlijk bespreken van eenzaamheid [bestrijd lonely-shaming]

Is dat een leuke kerstgedachte, praten over eenzaamheid op 25 december 2023?

Ik ben feitelijk alleen. Het is niet slechts het gevoel dat ik er alleen voor sta: ik heb geen naasten meer.
Mensen hoeven bij mij nooit aan te komen met "Iedereen heeft wel iemand/niemand staat er alleen voor". Ik ben van de derde generatie van een migrantenfamilie en mijn familie is door de Nederlandse Staat gescheiden van het land van herkomst. De overgebleven leden waren mijn oma en mijn moeder, die door Nederland zijn geassimileerd. Mijn oma en moeder zijn in Nederlandse pleeggezinnen geplaatst en daar als slaaf gebruikt en mishandeld. De naam en papieren van mijn oma zijn afgepakt, waardoor zij haar familie niet kon traceren. Het gevolg is dat wij alleen elkaar hadden en geen familie buiten het gezin hebben gekend.

Omdat gezelligheid en iemand hebben om mee te delen voor mij belangrijk zijn, heb ik werkelijk niets om voor te bestaan. Dat zeg ik niet uit somberheid, want ik ben helemaal niet depressief en ik heb geen zelfmedelijden. Ik sta alleen op en ga alleen naar bed en op vrije dagen zoals deze ben ik de hele dag alleen- en ik vind het verschrikkelijk. Er valt werkelijk niets goeds te zeggen over het niet meer hebben van naasten. Het is keihard en wrang om zonder familie en geliefden op de wereld te zijn.

Wat eenzaamheid voor mij betekent

Ik ben langdurig eenzaam geweest, maar ik heb geen zelfmedelijden. Het "stereotype" eenzame mens wordt altijd geportretteerd als de trieste, gedeprimeerde, de zielige, sombere, gelaten mens. Ik vind mezelf niet zielig en ik ben niet wanhopig, gedeprimeerd of pessimistisch (n.b. ik heb geen waarde-oordeel over depressies). Dat ik eenzaam ben, komt door het gebrek aan gelijkwaardige contacten. In absolute zin heb ik geen naasten meer. Ik heb geen familie meer, dus ik sta er letterlijk alleen voor.

Eenzaamheid betekent niet dat ik genoegen neem met alles en iedereen. Ik hoor dat ik makkelijk ben in contact; ik ben een makkelijke prater. Dat zegt alleen niets over de toereikendheid van contacten. Ik heb niets met geestelijke poverheid, niets met volksheid, niets met gezapigheid. Dat betekent niet dat ik veeleisend ben; ik heb behoefte aan mensen die bij me passen.

"Ik zou eenzaamheid bij jou niet verwachten". Waarom stereotypen de essentie miskennen.
Ik hoor van mensen die me net hebben ontmoet, dat ze me vrolijk/optimistisch vinden. Als eenzaamheid ter sprake komt, zeggen ze dat ze het bij míj niet verwachten. Het hardnekkige stereotype is dat eenzame mensen somber, in zichzelf gekeerd, introvert ingesteld, verlegen of juist arrogant en labiel zijn.

Dat ben ik allemaal niet. Het gaat erom, dat ik niet het leven heb dat bij me past (economisch gezien ben ik niet erg vrij, ik moet me redden als alleenstaande zonder familie) en dat het niet makkelijk is om aan gelijkwaardige contacten te komen. Ik vertelde dat een keer aan iemand en ik kreeg gelijk het verwijtende "Je zult je wel verheven voelen!". Ik haat mensen die alles in het negatieve trekken, want ik ben verre van veroordelend over anderen. Ik ben een mens met de zó normale behoefte aan gelijkwaardig contact, dat zegt niet dat ik verheven ben en veeleisend ben, maar dat ik de wederkerigheid zoek. 

Stereotypen miskennen die essentie van eenzaamheid: mensen hebben behoefte aan wederkerig, gelijkwaardig contact met mensen van hun eigen niveau van functioneren.

Het is te makkelijk om te zeggen: zoek dan nieuwe vrienden. In deze omgeving heb ik geen nauwe contacten en de mogelijkheid om hier vriendschappen te vormen is er écht niet. Bovendien heb ik een hoog IQ. Bij mij uit zich dat in het zijn van een "mensenlezer". Een hoog E.Q. bestaat overigens niet, dat is een volksmythe. Emotionele intelligentie en cognitieve intelligentie hangen met elkaar samen en zijn géén twee uitersten. Ik heb júist geen behoefte om te praten over moeilijke materie en feitelijkheden, ik praat met anderen graag over het leven, persoonlijke ervaringen en de maatschappij.

Wat mij het sterkst typeert, is dat ik een snel bioritme heb. Het geeft mij daardoor geen voldoening om maar met iedereen om te gaan. Ik heb wel echt behoefte aan contact met pientere, actieve mensen met een groot gevoel voor humor, anders werkt het niet. Iemand die vrij "simpel" is en traag is in het handelen en denken kan ik weliswaar lief vinden en als persoon waarderen, maar dat betekent niet dat gelijkwaardig contact gevormd wordt.

Taboe: openlijk praten over eenzaamheid
Waarom praten de meeste jongeren niet openlijk over eenzaamheid? Dat heeft ermee te maken dat:

1. Van jongeren niet wordt verwacht dat zij eenzaam zijn, omdat zij volgens het cliché "De tijd van hun leven moeten hebben";
2. Altijd met de vinger wordt gewezen. Er zal wel "iets zijn" met een eenzame jongere. De maakbaarheidsgedachte, dat iedereen invloed heeft op het eigen levensgeluk en dat iedereen vrienden kan vinden, maakt dat de miljoenen mensen die heimelijk eenzaam zijn, zich niet uitspreken, behalve dan onder een anoniem account op Reddit of Quora.

Ik kies ervoor om wél openlijk te spreken over eenzaamheid. In het bijzonder spreek ik over eenzaamheid en hoogbegaafdheid, maar ook over de invloed van afgunst van (vrouwelijke) leeftijdsgenoten. Omdat ik niet terugdeins, krijg ik soms te maken met klote-opmerkingen als "Dan zul je het wel aan jezelf te danken hebben" in combinatie met "Jij kijkt op mensen neer" en "Je voelt je vast verheven".

Omdat ik openlijk erken intelligent te zijn, krijg ik dat soort troep over me heen. Het is not done om jezelf niet kleiner te maken, om niet naar complimenten te hengelen en niet aan valse bescheidenheid te doen. Ik ga daar niet in mee. Ik ga niet doen alsof ik mezelf dom vind om bescheiden over te komen. Ik laat me ook niets welgevallen. Dat maakt mij nog niet arrogant. Ik heb juist een stabiel zelfbewustzijn.

1. Als intelligent iemand met eenzaamheid heb ik niets met clichés en overanalyseren. Ik heb mensen van gelijkwaardig niveau van functioneren nodig!
In dit bericht ga ik in op de vele clichés rond eenzaamheid die nog nooit iemand hebben geholpen.
Ik leg ook uit waarom de "standaard" aanbevelingen voor het bestrijden van eenzaamheid, geen zin hebben om eenzaamheid onder hoogbegaafden te bestrijden.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/als-intelligent-iemand-met-eenzaamheid.html

2. Open en eerlijk zijn over eenzaamheid: eenzaamheid valt niet altijd te bestrijden
Begin 2023 kreeg ik berichten van mensen die anoniem wilden beamen dat zij in werkelijkheid niemand of slechts weinig mensen hebben om op terug te vallen.

Ik beschrijf in dit bericht dat ik zélf in aanloop naar de dood van mijn moeder, op zoek ging naar manieren om direct te participeren en om initiatieven voor andere mensen zonder familie op te starten.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/12/open-en-eerlijk-zijn-over-eenzaamheid.html

3. [Taboe] Eenzaamheid: aannames, weerleggingen, clichés en ongevraagde adviezen verergeren het probleem
De toxische positiviteitsbeweging stimuleert mensen om eenzaamheid te verheerlijken en zich boven de behoefte aan menselijk contact te verheffen. Het gevolg is dat mensen die aangeven wél behoefte te hebben aan menselijk contact, een gevoel van schaamte wordt aangepraat. Ze zouden zwak zijn, hun eigenwaarde niet onderkennen, andere mensen nodig hebben voor hun levensgeluk en hun eigen gezelschap niet genoeg waarderen.

De vele clichés en truïsmen over eenzaamheid die circuleren en zich in het collectief geheugen ingraven, hebben bovendien nog nooit iemand geholpen. Ik bespreek de effecten van deze dooddoeners.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/06/eenzaamheid-aannames-cliches-en.html

4. Eenzaamheid laat diepe sporen na
Dit is mijn persoonlijke relaas over eenzaamheid. Als kind was ik nooit alleen. Vanaf mijn 12e kreeg ik stelselmatig te maken met afgunst van meisjes, later van vrouwelijke leeftijdsgenoten die mij als concurrentie zagen. Omdat ik jarenlang in jongensklassen heb gezeten, o.a. in de ICT, ben ik ook tijden níet eenzaam geweest. Het was zo gezellig en zo fijn om vrij te zijn van het gestook in mijn sociale contacten door vrouwelijke leeftijdsgenoten.

Op mijn 15e werd ik voor het eerst met eenzaamheid geconfronteerd en dat gevoel was voor mij onbeschrijflijk. Het deed zoveel pijn om alleen te móeten zijn, dat ik dit bestaan niet meer wilde. Het betekende niet dat ik aan mijzelf twijfelde of dat ik bij zomaar iedereen aansluiting wilde. Ik wilde mensen om me heen die bij me pasten. Het lijkt misschien paradoxaal: ik ben optimistischer dan de meeste mensen die ik ontmoet, maar dat neemt de pijn van eenzaamheid niet weg.

In dit bericht vertel ik ook hoe pijnlijk het is als iedereen zegt "Jij redt je wel", terwijl niemand ook maar iets heeft gedaan om me bij te staan.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/08/eenzaamheid-laat-diepe-sporen-na.html

5. Eenzaamheid en hoogbegaafdheid
Voor hoogbegaafden is er niet zomaar een manier om eenzaamheid aan te pakken. Dat heeft er mede mee te maken dat ánderen stigma's over hoogbegaafdheid in stand houden, onder meer dat cliché "Je zult wel op anderen neerkijken".

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/eenzaamheid-en-hoogbegaafdheidhoge.html

6. Hoe is het, om echt alleen te zijn?
Ik ervaar hoe ongepast het is als mensen zeggen: "Niemand is werkelijk alleen", "Je denkt misschien dat je er alleen voor staat, maar er is altijd iemand" en "Versterk de band met je naasten".

Ik heb werkelijk geen naasten meer. Ik heb niemand om te omhelzen, om aan te raken, om mee te delen. Ik heb geen familie. Alles in mijn leven moet ik zelf doorstaan. Dat maakt niet sterker. Het is verstikkend om dag en nacht zonder naasten te moeten leven. Dat betekent niet dat ik "iemand nodig heb", maar dat ik mens ben en behoefte heb aan warm contact. Voor mij was het hebben van familie belangrijk. Ik zou willen dat ik er níet alleen voor hoefde te staan, maar het is zoals het is.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/06/hoe-is-het-om-echt-alleen-te-zijn.html

7. [Waarschuwing: controversieel onderwerp] Eén van de taboes om bespreekbaar te maken: zelfmoord [+ bestrijd het schadelijke effect van waarde-oordelen en clichés]
Ik kies ervoor om gevoelige taboe-onderwerpen bespreekbaar te maken om onnodige schaamte, stigma's en eenzaamheid zoveel mogelijk te bestrijden. Daarvoor ben ik de aangewezen persoon, omdat ik heel goed voel en begrijp hoe het menselijk leven in elkaar zit. Door alles mooi te praten en taboegevoelens weg te stoppen, worden mensen niet geholpen. In plaats daarvan krijgen mensen die met gevoelens over eenzaamheid en suïcide zitten, te maken met moralisme, nutteloze adviezen, waarde-oordelen verpakt als zogenaamd goedbedoeld advies en afkeuring.

Mensen geloven graag dat suïcidale gedachten en zelfmoorden het gevolg zijn van psychische problemen, maar de werkelijkheid is anders. In meer dan 50% van de gevallen is er géén psychische stoornis in het spel bij zelfmoord. Herhaald onderzoek wijst dit uit. De gedachte dat zelfmoord altijd het gevolg is van een psychische stoornis, komt voort uit de de moralistische opvatting dat een zekere vorm van rationaliteit in combinatie met zelfmoord een afkeurenswaardige gewaarwording is.

Ik geef enkele onderliggende factoren die ervoor kunnen zorgen dat mensen zelfmoord overwegen:

1. Onbegrepen zijn;
2. Geen adequate sociale contacten hebben;
3. Stigma's rond (jong zijn en) eenzaamheid;
4. Pesterijen (bijvoorbeeld op het werk, op een opleiding of in de eigen omgeving) die ondanks een noodkreet van het slachtoffer niet worden aangepakt, omdat docenten, leidinggevenden of meelopers van terreurburen meewerken aan het in stand houden van de situatie/niet het karakter hebben om pesten te beëindigen;
5. Armoede en chronische ziekten

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/waarschuwing-controversieel-onderwerp.html

8. Als "mensenlezer" (iemand met aangeboren hoogontwikkelde intuïtie) is het bestaan eenzaam
Hoogbegaafdheid en heldervoelendheid gaan in mijn geval samen en zijn in wezen geen probleem. Het probleem is dat ik geen mensen ontmoet in mijn directe omgeving die dit herkennen. Ik heb alles direct door.

Ik was als kind door niemand te beïnvloeden, omdat ik toen iedereen al doorhad en een sterk ontwikkeld bewustzijn had. Mensen vonden dat maar ongemakkelijk. Leeftijdsgenoten snapten niet dat ik zo snel was met ergens de clou van begrijpen.

Dat ik bijna altijd eenzaam ben heeft niets te maken met verhevenheid, maar dat mijn leeftijdsgenoten nooit hetzelfde hadden en hebben. Ik heb mensen om me heen nodig die meer gelijkwaardig zijn, zowel in bioritme als in intuïtie. Mensen die dit niet hebben, leven met (vaak) illusoire gedachten als "Je moet alles een kans geven", "Alles moet wennen", "Niet geschoten is altijd mis" en "Misschien heeft de ander geen slechte intenties".

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/als-mensenlezer-iemand-met-aangeboren.html

9. [ Loneliness #1 ] Loneliness is a legacy left unknown
You cannot address loneliness with ill advice, "explanatory blame" and stereotyping
Let me speak from personal experience. It is not such a hot topic to speak about loneliness when being young. I haven't spoken about loneliness because I deliberately avoid ill advice, clichés and blame. I am not looking for someone pointing a finger to character traits that might be to blame. Certainly, I don't even know why I have been alone ánd lonely for a great part of my life.

I don't mind exploring dark themes like loneliness, a topic that none of my peers has ever welcomed to discuss openly. I absolutely despise the thought of ever getting old, living my life just for myself alone. It is a curse. No one should try to convince me that life is worth living for a purpose if I have to live without strong social bonds.

Now, I have no remaining family. Since the loss of my mother on 18 February 2023, I have literally been all by myself, to this day I have exactly no one to resort to or share my feelings with, even though I am an expressive, honest, not-so-easily-offended and talkative person. I know myself well. I know that I am not one to hide myself and douche myself in darkness.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/03/loneliness-is-legacy-left-unknown.html

10.[ Loneliness and living on with no family and loved ones left ] Having no family: how assimilation of an extremely small migrant family hit me, as the only remaining member
I never knew that it wasn't that normal to have no extended family, until I learned from the false adoption history affecting my grandmother, my mother and ultimately me.

I never thought that being the 3d generation of an extremely small family of migrants would have hit me like this: it means that I am the only remaining member in my country of residence, the Netherlands.

I am the only remaining family member in The Netherlands. Our family dies off with me
Well, here I am. I am the only remaining family member in The Netherlands. I don't know who my relatives are, I don't know where they reside, I don't even know our actual surname. I can't compare with family members to know if we have personality traits in common. I will never know if they are as impatient and talkative as we were. I do not know whether they are as articulate and strongly opinionated. I guess so. These are traits that defined my grandmother, my mother and me.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/03/having-no-family-how-assimilation-of.html

Overzicht: mijn berichten over hoogbegaafdheid van 2023

Inleiding
Na de dood van mijn moeder, eerder dit jaar, toen ik er compleet alleen voor ben komen te staan, heb ik besloten om openlijk te schrijven over "taboe"-onderwerpen als eenzaamheid, hoogbegaafdheid, ongelukkig zijn, afgunst door leeftijdsgenoten en stalking/belaging. Deze berichten heb ik geschreven om in onderlinge samenhang met elkaar te worden gelezen, omdat ieder onderwerp ingrijpt op het andere onderwerp.

Ik ben geen slachtoffer. Ik ben geen kwetsbaar iemand
Ik ben sterker dan de meeste mensen. Nog nooit van mijn leven heb ik last gehad van overspannenheid, labiliteit of wisselvalligheid, hoewel de omstandigheden vanaf jonge leeftijd daar genoeg aanleiding toe gaven (als je moeder al op jonge leeftijd kanker krijgt, je als gezin met z'n tweeën door iedereen in de steek wordt gelaten, in de armoedeval wordt getrapt en je moeder in totaal 5 keer met verschillende primaire tumoren te maken krijgt).

Ik hoef geen tegenwerpingen of weerleggingen te horen. Om mij te begrijpen, moet je goed luisteren, lezen en géén aannames of clichés delen. Hoogbegaafdheid, afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten, uitsluiting en eenzaamheid ten gevolge van die factoren vormen de rode draad in mijn leven. Ik merk dat het vooral taboe is dat ik ongelukkig ben zónder psychisch lijden te hebben. De gedachte dat er omstandigheden zijn waar iemand geen invloed op heeft, vinden mensen confronterend. Ze kunnen het niet mooipraten, "fixen" of weerleggen.

Contact met hoogbegaafden: nooit hoogdravend, wel eerlijk en empathisch
Ik heb recentelijk intensiever contact gekregen met hoogbegaafden en ik vind het een opluchting. Mensen die écht intelligent zijn, hechten geen waarde aan hoogdravend contact. Het is nooit saai, praten gaat als een vuurpijl met mensen die snel schakelen en ideeën hebben. We praten niet over theorieën, maar over het leven. We hoeven elkaar niet alles uit te leggen, omdat hoogbegaafden goed zijn in begrijpend luisteren. Ik heb het nog niet meegemaakt dat iemand gehinderd werd door een ego of dat projectie een goed, persoonlijk gesprek in de weg zat. Hoogbegaafden en intelligente mensen zijn niet van het "emotionaliseren" van alles.

Minder intelligente mensen zijn snel om alles beledigd omdat ze overal een persoonlijke aanval in zien. Ik kan dat verschil goed voelen, omdat ik vaak met gemiddeld of minder intelligente mensen te maken heb. In hun argumentatie zijn die mensen ook heel erg clichématig en van het drogredeneren. Ze luisteren niet goed. Ik merk dat begaafdheid daarentegen een sterke focus op empathie heeft. Hoogbegaafden zien wat voor consequenties er voor een ander zijn. Juist dát vind ik een verademing.

Waarom hoogbegaafden vaak niet eens dénken aan hun begaafdheid
Zoals de meeste HB'ers en hoogintelligente mensen, heb ik jarenlang niet openlijk gesproken over mijn begaafdheid. Niet omdat ik me ervoor schaamde of niet op wilde vallen, maar omdat ik dacht dat het niet relevant was én omdat ik er niet vaak bij stilstond. Ik was het opeens zat om met stigma's te maken te hebben. Toen ik voor de zoveelste keer hoorde "Je zult je vast snel vervelen" en "Moet je je verwachtingen van ánderen niet bijstellen?", besloot ik korte metten te maken met de ongefundeerde aannames over intelligentie en hoogbegaafdheid.

In de loop van 2023 heb ik me vrijelijk leeg laten lopen over hoogbegaafdheid en ik beperk me er ook toe om het daarbij te houden, want ik houd niet van een vastgelopen plaat.

Dit is het resultaat. Ik heb een aparte berichtenreeks over eenzaamheid in relatie tot hoogbegaafdheid, waarin ik alle misvattingen bestrijd. In onderstaande zestal berichten wordt het onderwerp eenzaamheid en scheve verhoudingen in relaties zijdelings aangesneden.

1. De stigma's rond hoogbegaafdheid: ze zijn niet waar, maar wel nadelig
In dit bericht ga ik in op de vrij nieuwe mythe dat hoogbegaafdheid een ontwikkelingsstoornis of vorm van neurodiversiteit/neurodivergentie is. Psychologen menen hiermee de emancipatie van hoogbegaafden in een niet-HB-samenleving op de kaart te zetten. Het tegendeel is waar: nu moet de horde worden genomen om de misvatting te bestrijden dat begaafdheid en hyperintelligentie, ontwikkelingsstoornissen of afwijkingen van het neurotype zijn.

Mensen denken nu dat HB'ers snel overprikkeld zullen raken, terwijl prikkelgevoeligheid helemaal niet een bestaand probleem is. De misvatting dat hoogbegaafden kennelijk introvert gefocust zullen zijn, is ook een belemmering, omdat men aanneemt dat "we" behoefte hebben aan rust/stilte/gebrek aan drukte. Dit leidt weer tot het stigma dat we boekenwurmen en wandelaars zijn die de stilte opzoeken (ik ben het tegenovergestelde, ik ga van binnen kapot van rust. Ik vind het allesbehalve stimulerend om in stilte te moeten leven).

Het is meer dan frustrerend om te worden beperkt door anderen, die op voorhand volharden in het stigma, dat hoogbegaafden snel verveeld zijn en hyperkritisch zijn op anderen. Dat het sociale contact tussen HB en niet-HB vaak niet lekker loopt, heeft een andere oorzaak dan een hyperkritische houding: de meesten begrijpen niet dat hoogbegaafden snel schakelen, scherpe humor hebben, een groot vocabulaire en brede algemene kennis hebben.

Géén aansluiting vinden bij minder begaafde leeftijdsgenoten of collega's is niet het resultaat van sociaal-emotionele "scheefgroei". Hoogbegaafden hebben juist vaker sociale "antennes" die maken dat we intenties van anderen en gevoelens van anderen direct aanvoelen. Begaafdheid slaat dan ook niet slechts op de harde cognitie, maar op het fijne samenspel van cognitie en het vermogen om anderen in te schatten en hun emoties aan te voelen.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/03/de-stigmas-rond-hoogbegaafdheid-ze-zijn.html

2. Misverstanden over hoogbegaafden en hyperintelligenten [ + waarom HB verschilt van neurodiversiteit, zoals ASS en PDD]
De psychologische positiviteitsbeweging heeft weer iets rampzaligs gevonden: hoogbegaafdheid zou overeenkomen met varianten van het autismespectrum (ASS en PDD). 

Hoewel een hoogbegaafde natuurlijk autistisch kán zijn, zoals ieder individu met ieder willekeurig intelligentieniveau autistisch kan zijn, heeft hoogbegaafdheid géén overeenkomsten met autisme. Het lijkt er ook niet een beetje op en het is een gigantische uitglijder van de toxische positiviteitsbeweging om te zeggen "Dat iedereen autistisch is". Waarom is dit zo nadelig?

Omdat hoogbegaafde kinderen door deze mythe worden opgescheept met diagnoses en therapieën die zijn toegesneden op autisten en met andere vormen van neurodivergentie. Hoogbegaafdheid wordt geproblematiseerd en HB-kinderen en ASS-kinderen kunnen bij elkaar worden geplaatst terwijl ze aansluiting noch wederkerigheid bij elkaar zullen vinden, omdat de verschillen nóg groter zijn dan tussen HB en niet-HB.

Zonder te zeer te willen generaliseren: anders dan bij ASS het geval is, heeft een hoogbegaafde géén problemen met prikkelverwerking, het aanvoelen van intenties, het "lezen" en juist interpreteren van lichaamstaal en intonatie, het begrijpen van beeldspraak, het gebruik van intonatie, het afwisselen van interesses en het verleggen van de focus. HB'ers kennen geen rituelen die nodig zijn om het leven behapbaar te maken. Overprikkeling komt niet vaak voor bij hoogbegaafdheid. Er is niet zoiets als "verloren raken in een innerlijke wereld", maar juist de neiging om te participeren. Hoogbegaafde kinderen zijn niet "een kleine professor", maar hebben de vaardigheid en het invoelingsvermogen om op een volwassen manier over emoties te praten. HB'ers zijn juíst behendig in het omgaan met en toepassen van double entendres en andere stijlfiguren. Ik heb in het academisch onderwijs meerdere keren met neurodivergente docenten te maken gehad en met neurodivergenten samengewerkt.

Ik zeg het eerlijk: het is een groot verschil tussen neurotypische HB'ers en neurodivergente HB'ers.  Hoogbegaafde ASS'ers kunnen écht naïef overkomen en moeite hebben met sarcasme of nuances in intonatie. Ik kan het zelfs aan de expressie zien of iemand ND is. Het gaat niet om een klein verschil in de oogopslag en de spieren rond de ogen. Het corresponderen moest ook heel direct gebeuren, niet met een mogelijkheid van "of, óf", want dan kreeg ik geen reactie. Er was geen grote flexibiliteit. Ik weet hoe ik daarmee om moet gaan, maar ben als HB'er het tegenovergestelde: ik heb geen moeite met onvoorspelbaarheid, indirecte signalen, sarcasme, nuances en een veelheid aan prikkels.

Dat sommige HB'ers onconventioneel lijken, is het gevolg van een sterk bewustzijn van de sociale conventies en ervoor kiezen om deze niet als vanzelfsprekend over te nemen van de meerderheid. Een HB'er stelt twijfels bij de logica van (sleetse) gewoonten die door een meerderheid worden aanvaard.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/04/misverstanden-over-hoogbegaafden-en.html

3. Heb ik het leven dat bij me past? Nee [Over eenzaamheid en hoogbegaafdheid]
De negatieve opvattingen over begaafdheid dwingen mij in een leven dat niet bij me past. Ik ben druk, ik ben sterk fysiek gericht, ik kan nooit stilzitten, ik handel snel en heb veel lichamelijke energie die ik kwijt moet. Ik ben niet een gecompliceerd persoon, ik ben juist een makkelijke prater en heb nooit de behoefte om me af te zonderen. Ik heb geen behoefte aan introspectieve activiteiten. Mensen die me net hebben ontmoet, zien me altijd als vrolijk en een kwebbelaar. Dat is ook hoe ik van karakter ben.

In plaats van daar iets mee te kunnen, ben ik als een vogel opgesloten in een kooi, omdat niemand binnen mijn bereik en kennissenkring een soortgelijke drive/levensenergie en interesses heeft, maar ook omdat mensen het "eng" vinden als ze voelen dat ik intelligent ben.

Bij mij komt eenzaamheid niet alleen door de aannames die mensen vanaf beginsel hebben over intelligentie, maar ook door langdurige ervaring met afgunst van leeftijdsgenoten. Het heeft ertoe geleid dat ik nooit echt kansen heb gehad, dat ik met sociale uitsluiting te maken kreeg en dat ik niet het leven heb dat bij me past.

Ik zeg niet dat ik afhankelijk ben van andermans opvattingen, maar het is de moeilijkste opgave in mijn leven om gelijkwaardig contact te vinden. Op de universiteit kreeg ik altijd met conflicten te maken door mijn multidimensionale benadering van probleemstellingen en kwesties over strafzaken. "Agree to disagree" werd in de praktijk écht niet gerespecteerd; integendeel, het hele werkgroepensysteem is gericht op eensgezindheid bereiken.

In deze maatschappij die gericht is op versimpeling van karakters en het gedrag van de mens, hebben mensen de behoefte om alles te reduceren tot twee uitersten, of te denken in valkuilen die niet werkelijk bestaan. Ik ben niet meegaand, maar dat maakt me nog geen kreng. Ik sluit niet zomaar een compromis, maar dat maakt me geen rigide dwarsligger. Als ik een bepaalde strategie overtuigend vind en ik zie dat een ander afbreuk doet door iets af te zwakken en slapper te presenteren, dan ga ik daar niet in mee. Dat maakt me geen grensbewaker die gelijk wil hebben. Een ander kan dat onaangenaam vinden. Ik teken niet voor halfslachtigheid als ik iets overtuigends voor me zie. Dat maakt me geen perfectionist. 

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/06/heb-ik-het-leven-dat-bij-me-past.html

4. [Taboe] Eenzaamheid en hoogbegaafdheid/hoge intelligentie: een oplossing is er niet zomaar voor de groep HB'ers
Het is waar dat hoogbegaafdheid en eenzaamheid vaak samengaan. Niet omdat er gebrek zou zijn aan sociale vermogens, het tegendeel is waar. Het gebrek aan wederkerigheid en het gebrek aan contacten van gelijkwaardig niveau van functioneren is dé oorzaak van eenzaamheid onder hoogbegaafden. Het is niet makkelijk om gelijkgestemden (dat is niet hetzelfde als overal maar hetzelfde over moeten denken en voelen) te ontmoeten.

Eenzaamheid onder hoogbegaafden is niet te bestrijden door zomaar met iedereen contact te onderhouden, door vrijwilligerswerk te doen. Ik heb in mijn leven zeker zo'n 10.000 mensen ontmoet en die hoeveelheid is géén garantie voor het vinden van gelijkwaardige, warme contacten.

De maakbaarheidsgedachte gaat écht niet op. Het is iets voor té simpel denkende mensen om te geloven in tegeltjeswijsheden zoals "Je bepaalt je eigen levensgeluk", "Alleen jij kunt jezelf ongelukkig maken", "Het leven is mooi", "Je weet nooit wat de toekomst brengt", "Iedereen is gelijk" en "Eenzaamheid is een keuze".

De domste opmerking die ik recentelijk heb gehoord, is dat hoogbegaafden het vermogen moeten hebben om zich aan te passen aan anderen, zodat ze hun sociale kring kunnen uitbreiden. Aanpassen maakt niet minder eenzaam, het werkt juist averechts.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/eenzaamheid-en-hoogbegaafdheidhoge.html

5. Scheve verhoudingen
Een vriend heeft mij aan het denken gezet. Hij vroeg of ik niet eens een vriend wilde, na verloop van tijd. Ik antwoordde 'Nu al'.

Hij zei dat ik mijn verwachtingen bij moest stellen, omdat de poel van hyperintelligente mensen maar klein is. Ik zei dat het niet zozeer gaat om verwachtingen, maar dat het wel een slecht idee is om jezelf aan te passen. Dat is het recept voor scheefgroei in relaties. Ik zit er niet te wachten op een man zonder een hoge mate van intellect, de humor die daarbij past, de gave om intenties en gevoelens van anderen door te hebben en de vaardigheid om te anticiperen. Ik zit ook niet te wachten op een man met een totaal andere levensenergie.

We hebben het in dit gesprek over het leven ook over de stigma's waar ik mee te maken heb tot op de dag van vandaag en de invloed van afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten. Hoewel ik me niets van anderen en hun geroddel aantrek, is het mijn leeftijdsgenoten door de jaren heen áltijd gelukt om mijn vriendschappen met mannen te verpesten. Ik krijg ook ongevraagde rivaliteit over me heen zodra ik ergens binnenstap. Een paar maanden geleden nog. Het ontneemt mij wel degelijk kansen in het leven. Ik heb mijn leven lang wel altijd een goede band op kunnen bouwen met vrouwen die ouder zijn dan ik, omdat zij niet om rivaliteit geven.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/09/scheve-verhoudingen.html

6. Als intelligent iemand met eenzaamheid heb ik niets met clichés en overanalyseren. Ik heb mensen van gelijkwaardig niveau van functioneren nodig!
Het is géén paradox dat ik niet veeleisend ben wat betreft contact, maar nu geen mensen heb om mee om te gaan. Ik heb recentelijk een paar contacten gehad die niet verder zijn gegroeid tot vriendschappen, omdat de diepgang begon te missen. Als iemand bijvoorbeeld alleen maar over tv-series of de sportschool wil praten of zichzelf heel stoer vindt omdat hij iedereen in het uitgaanscircuit kent, dan ontstaat scheefgroei in de relatie. Ik heb voor de ander respect als mens, omdat hij/zij een goede persoon is, maar er moet ook bepaalde diepgang zijn.

Het is een zegen om met mensen te praten die intelligent en sociaal begaafd zijn. Geen aannames, geen clichés/dooddoeners, geen kortzichtigheid. Geen strijd over "ik heb gelijk", geen constant geklets over andere mensen en hun wissewasjes. Het lekkere is om niet alles uit te hoeven leggen, maar elkaar aan te voelen.

Omdat ik multidimensionaal denk maar vooral de intenties van anderen kan inschatten, heb ik een groot vermogen om te anticiperen. Ik ken niet wat anderen mensen "vooruitlopen op zaken" of "beren op de weg zien" noemen, omdat ik alles overzie. Voor mij is emotionaliseren niet nodig; ik heb niets met "wantrouwend zijn vanwege eerdere ervaringen" of "angst voor het onbekende"; ik voel gelijk wanneer ik iemand wel of niet kan vertrouwen. Met mijn intuïtie heb ik het vanaf mijn geboorte werkelijk nog nooit fout gehad. Ik weet ook wanneer mensen liegen en trucs gebruiken om het tactisch te spelen. Ik doorzie mensen. Dat maakt dat ik me direct thuis voel bij mensen die dezelfde gave hebben.

Ik houd ook niet van filosoferen en ik besteed niet graag veel tijd aan het analyseren van mijn gevoelens. Dat ik er hier over schrijf, doe ik direct vanuit mijn gevoel, het is zoals ik praat; ik denk terwijl ik praat en schrijf en daar heb ik niet lang voor nodig. Ik ben me altijd heel sterk bewust van mijn gevoelens. 

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/als-intelligent-iemand-met-eenzaamheid.html

Stigma's over hoogbegaafdheid: géén kern van waarheid, wel enorme hordes om te nemen in de bestrijding van aannames over intelligentie en hoogbegaafdheid