Als intelligent iemand met eenzaamheid heb ik niets met clichés en overanalyseren. Ik heb mensen van gelijkwaardig niveau van functioneren nodig!

Er is niet voor iedereen een manier om eenzaamheid te bestrijden. Het heeft niets te maken met mindset, maar met het niet kunnen vinden van gelijkwaardige contacten om nauwe banden mee op te bouwen. Dat zeg ik uit jarenlange ervaring. Tot op de dag van vandaag is het moeilijk om aan gelijkwaardige contacten te komen.

Ik voldoe niet aan het stereotype "eenzame persoon"
Op illustraties over eenzaamheid zijn het altijd trieste, verdrietige, geïsoleerde jongeren die in een hoekje eenzaam zitten te zijn. Ik ben niets van dat alles.
Ik twijfel niet aan mezelf.
Dat maakt mij nog niet arrogant.
Ik zie er bij benadering hautain uit en houd inderdaad niet van volksheid.
Ik vind niet dat iedereen in staat is tot gelijkwaardig sociaal contact en haal er geen voldoening uit om met iedereen om te gaan.

Diepe eenzaamheid maakt mij nog niet wanhopig. Ik ben niet gelukkig, maar ik neem niet met alles en iedereen genoegen. Ik ben een echte realist, geen soft persoon, maar dat maakt mij nog niet een zwartkijker. Ik heb niets met toxische positiviteit, clichédenken, gebagatelliseer, smoesjes, oneigenlijke relativeringen en gebabbel. Dat maakt mij nog niet een hyperkritisch iemand, al vind ik er niets mee mis om veeleisend te zijn.

Ik ben absoluut niet moeilijk in contact.
Met onbekende mensen raak ik vaak aan de praat en ik word soms door mensen al na één kennismaking bij ze uitgenodigd.
Omgekeerd konden mensen bij mij in mijn vorige huis ook gerust binnenlopen.
Ik heb geen last van moodswings of teruggetrokkenheid, dus ik vond het helemaal niet erg als iemand onverwacht bij me op visite kwam. Ik zat regelmatig urenlang met iemand te kleppen.

Geen paradox
Het is géén paradox dat ik niet veeleisend ben wat betreft contact, maar nu geen mensen heb om mee om te gaan. Ik heb recentelijk een paar contacten gehad die niet verder zijn gegroeid tot vriendschappen, omdat de diepgang begon te missen. Als iemand bijvoorbeeld alleen maar over tv-series of de sportschool wil praten of zichzelf heel stoer vindt omdat hij iedereen in het uitgaanscircuit kent, dan ontstaat scheefgroei in de relatie. Ik heb voor de ander respect als mens, omdat hij een goede persoon is, maar er moet ook bepaalde diepgang zijn.

Iemand die iedere keer zegt te zullen helpen als die hulp écht nodig is en dan na een halfjaar belt alsof er niets is gebeurd, kan ik ook geen vriend noemen. Ik ben niet te belazeren.

Ik heb niemand in mijn omgeving om me toe te keren, na het verlies van mijn naaste
Het erge voor mij aan eenzaamheid is dat ik letterlijk niemand in mijn omgeving heb om me toe te keren. Ik heb niemand voor een persoonlijke aanraking, ik heb geen naasten meer, ik heb niemand om echt te kunnen delen. Ik heb vaak verstoorde nachten door de pijn van eenzaamheid. Dan is er ook niemand om even aan te raken of tegen me aan te houden. Dat zeg ik niet om zielig te zijn, ik ben verre van het type om medelijden te willen wekken.

Ik heb niets aan dat softe gepsychologiseer van "Wat heb je gedaan, hoe voel je je daarbij, kun je je ogen dichtdoen en aan een bepaald moment denken, kun je je gedachten daarbij identificeren?". Het helpt geen moer en ik kan dat niet serieus nemen. Een studieadviseur zei eens tegen me 'Jij hebt een stevige persoonlijkheid nodig om mee te praten', daar had ze helemaal gelijk in.

Bovendien is het een zinloze aangelegenheid om altijd maar "negatieve" gevoelens zoals vol inzicht in verlies te willen bestrijden. Zelfs al waren de laatste dagen van 2022 en eerste maand van 2023 traumatiserend, ik heb geen hulpverlener nodig om erover te praten. Ik ben onvoorstelbaar in de steek gelaten, dat dit anno 2023 gebeurt is een gegeven en ik heb inmiddels meerdere mensen op straat gesproken die hetzelfde hebben ervaren bij ernstige ziekte en verlies. Waar ik alleen maar behoefte aan heb, is dieper menselijk contact.

Ik heb te maken met vreselijke omstandigheden die ik niet met iemand kan delen
Als ik het over eenzaamheid heb: ik heb niemand meer in mijn nabijheid tot wie ik mij echt kan wenden. Dat is pijnlijk. Meer dan pijnlijk. Soms is het verstikkend! Ik heb te maken met vreselijke omstandigheden en niemand met wie ik die kan delen. Mensen moeten zich maar eens voorstellen hoe het is om geen naasten te hebben door factoren waar ze geen invloed op hebben, zoals in mijn geval het niet oud worden van de belangrijkste persoon in mijn leven door ernstige ziekte en het niet hebben van familie door gewetenloze assimilatie en door de Staat gesaboteerde remigratieplannen. 

Eenzaamheid heeft niets met negatieve connotaties met alleen-zijn of een laag zelfbeeld te maken.
Ik heb geen schaamte om toe te geven dat ik eenzaam ben en het is ook niet een onterechte impressie dat ik totaal alleen ben; ik ben het echt. Eenzaamheid staat ook totaal los van zelfbeeld/eigenwaarde. Het is niet zo dat een laag zelfbeeld vanzelfsprekend in verband staat met eenzaamheid. 

Over single-zijn voel ik me hetzelfde: ik heb geen negatieve gedachten over het zijn van alleenstaande, ik wil me ook niet identificeren als onderdeel van een koppel en het is niet zo dat levensgeluk afhankelijk is van het hebben van een vriend. Ik heb wel behoefte aan de intimiteit, aan de gezelligheid, aan het lijf van een man. Ik zou willen dat ik in de ogen van een man kon kijken en dat het bij hem ook gelijk raak was; dat ik mijn handpalmen tegen zijn handpalmen kan drukken, dat ik mijn armen om hem heen kan slaan, zijn huid...

Dat verlangen soms uitputtend en pijnlijk is, maakt niet dat ik zomaar iedere man zou willen. Ik ben niet selectief (dat mensen bij het verliefd worden of door iemand worden aangetrokken selectief zouden zijn, bestaat natuurlijk niet). Het is ook niet zo dat niemand op me reageert. Het is het tegenovergestelde. Ik heb tot op de dag van vandaag ontzettend veel te maken met belaging en moet me daarom afzijdig houden in het openbaar. Het is een probleem dat ik te maken heb gehad met mannen die elkaar terroriseerden terwijl ik niets met ze had. Van de zomer was er nog één die mijn nummer bij een busmaatschappij had weten te ritselen en me via berichtjes meldde dat ik bij hem kon komen slapen als zijn gezin op pad was en een buurman van een paar straten verder liet me weten dat hij 's avonds ging kijken of mijn licht aan was en of ik naar bed ging. Ik word gesmoord door dit soort gedrag. Nee, grenzen aangeven helpt niet. Deze mannen hebben iets psychopatisch in hun volharding. Ik ben duidelijk, het lijkt ze alleen maar op te winden om te proberen die grens te overschrijden door ongewenste berichten en nachtelijke telefoontjes.

Het kan zijn dat ik de pech heb om nooit iemand te ontmoeten die bij me past, dat vind ik een pijnlijke en absolute verspilling van mijn gevoelens, mijn verlangen en enthousiasme.

Psychologiserende clichés missen de essentie
Mensen die beweren dat eenzaamheid het gevolg is van gedachten en een "egocentrische" focus, begrijpen de essentie niet. De clichés die vaak worden aangehaald, zijn duidelijk gericht op een gemiddeld of minder intelligente groep lezers.

Deze clichés over eenzaamheid kunnen voorgoed de vuilnisbak in:

- "Het herhalen van positieve boodschappen werkt";
- "Bestrijd negatieve gedachten over eenzaamheid";
- "Eenzaamheid is er alleen maar als je het toelaat";
- "Mensen moeten muren om zich heen afbreken om open te staan voor contact";
- "Mensen moeten werken aan zichzelf";
- "Praat iedere dag met onbekenden, dat levert betekenisvolle contacten op";
- "Je moet leren om je eigen gezelschap te waarderen";
- "Ga in je eentje activiteiten ondernemen, dat neemt de eenzaamheid weg";
- "Als je hoogbegaafd bent, weet je wat je moet doen om je aan te passen om met anderen om te gaan" (Aanpassen om met iemand om te kunnen gaan? Dat is het recept voor inauthentiek en niet-bevredigend contact)

- "Help de minder geprivilegieerden"
- "Het is de angst om alleen te zijn die eenzaam maakt";
- "Eenzaamheid is hetzelfde als depressie";
- "Eenzaamheid komt vooral door een laag zelfbeeld, een hoog zelfbeeld, verlegenheid of introversie";
- "Eenzaamheid is een self-fulfilling prophecy";
- "Het positieve aan eenzaamheid is dat het inspireert en mensen stimuleert om zich open te stellen voor vriendschappen";
- "Denk aan je naasten"

Vooral in het geval van "Help de minder geprivilegieerden" wordt eenzaamheid ten onrechte geringschattend beschouwd als een probleem uit de hoogontwikkelde wereld. In deze opvatting is eenzaamheid een luxeprobleem, alsof de persoon die aan eenzaamheid lijdt de "kleine dingen in het leven niet waardeert"/niet dankbaar genoeg is/niet te maken heeft met ernstige levensomstandigheden. Ook dat gedoe over "Doe iets om je waardevol te maken voor de gemeenschap" miskent dat vrijwilligerswerk niet aan iedereen is besteed en dat het helemaal geen voldoening geeft om zoveel mogelijk contacten op te doen, als het niveauverschil in functioneren gigantisch is. De diepgang mist dan.

Het moet worden erkend dat niet iedereen adequate sociale banden opdoet in het leven en dat dit níet te maken heeft met sociale gebreken, maar het gevolg kan zijn van langdurige situationele eenzaamheid: dat gebeurt, als de mensen in de directe omgeving totaal anders zijn qua niveau en belevingswereld. Ik had gehoopt dat de universiteit een plaats zou zijn waar ik veel intelligente mensen zou ontmoeten, maar dat viel heel erg tegen.

Misvattingen over intelligentie: mensen denken dat intelligente mensen serieus zijn en altijd maar behoefte hebben aan diepgang, maar daar gaan intelligentie en hoogbegaafdheid niet over. Het zijn de mogelijkheden om snel te schakelen en anderen aan te voelen, die meestal niet worden begrepen
De grootste misvatting over intelligentie, is dat ik bloedserieus zou zijn, altijd behoefte heb aan diepgang en niet van onzingeklets houd. Het verschil zit 'm in de nuance, die niet aan een ander uit te leggen is. Het is niet zo dat ik me verheven voel en behoefte heb aan deftige praat/hoogdravende gesprekken. De nuance is dat ik een geboren mensenlezer ben, een tacticus en een snel associatief vermogen heb. 

Als eenzaamheid onder hogerbegaafden écht zou kunnen worden behandeld, dan zou de aanpak anders moeten zijn dan bij andere intellectuele niveaus het geval is. Aandacht voor multidimensionaliteit en verschillende uitingsvormen (voorbeeld: ik ben erg fysiek ingesteld en heb een overactief bioritme) is nodig. 

Soms heb ik contact met intelligente mensen en dan is me direct duidelijk waarom ik deze contacten nodig heb. Ze zijn vaak net zo druk als ik- ik voel me gelijk thuis als ik met een spraakwaterval in gesprek ben. Zij begrijpen hoe het is om vol te zitten met ideeën en dadendrang. Bij mensen met een niet-gelijkwaardig niveau vallen de gesprekken vaak dood. Dat komt door het gebrek aan raakvlakken.

Hoe ik het wel graag heb? Ik stapte eerder dit jaar bij iemand in de auto voor een rit. Ze was ontzettend druk, zelfs ik kon met geen mogelijkheid haar betoog onderbreken. Ik dacht: wat heerlijk. In plaats van dat ik drukke mensen vermoeiend vind, voel ik me er juist prettig bij als iemand veel heeft te vertellen. Omgekeerd hoor ik dat ook. Het gaat niet om iemand platbombarderen met informatie over onderwerpen waar de ander geen snars mee heeft of het ongevraagd delen van details, maar om een veelheid aan thema's waar gelijkgestemden van houden om over te praten. Vooral praten over het leven vind ik boeiend.

Het is een zegen om met mensen te praten die intelligent en sociaal begaafd zijn. Geen aannames, geen clichés/dooddoeners, geen kortzichtigheid. Geen strijd over "ik heb gelijk", geen constant geklets over andere mensen en hun wissewasjes. Het lekkere is om niet alles uit te hoeven leggen, maar elkaar aan te voelen.

Voor mij is het écht nodig om contact te hebben met zulke mensen.

Clichés over eenzaamheid: niet waar, niet zinvol en geen stap richting bestrijding van eenzaamheid

[Waarschuwing: controversieel onderwerp] Eén van de taboes om bespreekbaar te maken: zelfmoord [+ bestrijd het schadelijke effect van waarde-oordelen en clichés]

Suïcide, zelfmoord, is omgeven met mythes en vooroordelen die ervoor zorgen dat het onderwerp in de taboesfeer blijft. Het onderwerp uit de taboesfeer halen is niet hetzelfde als het aanmoedigen.
In sommige culturen is zelfmoord géén taboe, maar een geaccepteerd fenomeen om schaamte voor de familie te voorkomen of eerherstel te bereiken. Hoe mensen in het westen invullen wat zij van suïcide vinden, is dus grotendeels cultureel bepaald. Die onvermijdelijke culturele blik bepaalt ook dat het vóóral vermeden wordt om over te praten en dat beeldspraak wordt gevoerd om het onderwerp zoveel mogelijk te versluieren.

Ik vind de dood geen taboe. Suïcide mag als onwenselijk worden beschouwd, maar eenzaamheid of het niet meer hebben van naasten is veel erger dan de dood. De dood is niet tragisch, alleen achterblijven en eenzaamheid zijn wel tragisch. Helaas is eenzaamheid onbespreekbaar doordat (1) mensen met ongevraagde adviezen en zinloze clichés aan komen zetten; (2) de eenzame zelf de schuld/verantwoordelijkheid krijgt toegeschoven en (3) eenzaamheid onder jongeren stelselmatig is genegeerd, omdat mensen het stereotype geloven dat iedere jongere gelijkwaardig contact zal vinden tussen alle mensen die ze ontmoeten.

Eenzaamheid is een lijdensweg. Eenzaamheid holt het bestaan uit. Nee, het is niet motiverend of geweldig om met eenzaamheid te leven, integendeel. Ik vraag me regelmatig af waar het voor nodig is om zo'n moeilijk bestaan te hebben, want eenzaamheid achtervolgt een mens dag en nacht. Voor iemand die het graag gezellig en druk heeft en gericht is op levendigheid, is het een straf. En "Zoek hulp", in de zin van "Zoek een psycholoog", is te simpel. Dat helpt niets om eenzaamheid op te lossen als het niet gaat om geremdheid in contact of intersociale gebreken, maar een absoluut gebrek aan gelijkwaardig contact. Het probleem met de meeste psychologische benaderingen is dat de focus ligt op zelfwaarde, zelfrespect, gedachten over eenzaamheid, maar tekortschiet wanneer dit allemaal niet ten grondslag ligt aan de eenzaamheid. 

Ik kies ervoor om gevoelige taboe-onderwerpen bespreekbaar te maken om onnodige schaamte, stigma's en eenzaamheid zoveel mogelijk te bestrijden. Daarvoor ben ik de aangewezen persoon, omdat ik heel goed voel en begrijp hoe het menselijk leven in elkaar zit. Door alles mooi te praten en taboegevoelens weg te stoppen, worden mensen niet geholpen. In plaats daarvan krijgen mensen die met gevoelens over eenzaamheid en suïcide zitten, te maken met moralisme, nutteloze adviezen, waarde-oordelen verpakt als zogenaamd goedbedoeld advies en afkeuring.

Noot: het probleem van eenzaamheid was net zo hardnekkig voor het grootschalig worden van het gebruik van sociale media. Sociale media verdiepen niet en zijn niet debet aan de menselijke fenomenen van niet de juiste personen vinden om een betekenisvolle band mee te krijgen, sociale isolatie, armoede en chronische aandoeningen. Het is weliswaar laagdrempelig geworden om aan cyberbullying te doen, maar dat laat onverlet dat sociale uitsluiting door (meestal vrouwelijke leeftijdsgenoten) van alle tijden is.

Luister vooral niet naar domme mensen, want die zien paradoxen die er niet zijn vanwege het gebrek aan inzicht in oorzaak en gevolg
Domme mensen zien paradoxen die er niet zijn. Die mensen hebben geen inzicht in oorzaak en gevolg, geen vaardigheid om van abstract naar concreet te denken. Dat wordt duidelijk als het onderwerp eenzaamheid en suïcide wordt besproken. Domme mensen denken dat gelukkig zijn een bewuste keuze is en dat suïcidaliteit hetzelfde is als "graag dood willen". In vrijwel alle gevallen is een gebrek aan verbetering in het leven het belangrijkste motief voor zelfmoord.

Het is ook een cliché dat mensen die zelfmoord plegen "Kiezen voor een gemakkelijke uitweg" of "Het leven niet meer aankunnen". Vaak hebben mensen alles al geprobeerd en is er geen oplossing of hoop op beter. Uitzichtloze armoede, bijvoorbeeld. Er is een groep die nergens terecht kan omdat het inkomen te hoog is voor de verschaffing van middelen om te overleven, terwijl het inkomen te laag is om van rond te komen en de generatie van méér inkomen is uitgesloten. Of economische dakloosheid: op straat worden gesmeten omdat er geen huurwoningen of betaalbare koopwoningen zijn, terwijl de daklozenopvang voor verslaafden/multi-probleemgezinnen is bestemd. Dat is iets anders dan het leven niet aankunnen.

Simpele zielen die geloven in tegeltjeswijsheden, denken dat overal maar een oplossing voor bestaat zonder dat ze zélf moeite doen om een ander bij te staan. Bovendien willen veel mensen graag wegkijken van het feit dat uitzichtloze armoede in Nederland gemeengoed is voor chronisch zieken.

Moralistische waarde-oordelen en de drang om het "te fixen" werken averechts
Het werkt averechts om aannames en moralistische waarde-oordelen op te leggen. Dat mensen overal een verklaring voor willen geven en het maar even willen "fixen" (een voorbeeld: 'Bel dan 113' is de manier waarop mensen tegenwoordig denken bij te kunnen dragen aan het voorkomen van suïcide). Die drang van mensen om iets dat als eng/akelig/naar wordt ervaren te fixen, zorgt ervoor dat de betrokkene niet begrepen en niet gehoord wordt. 

Het is een bemoeizieke geldingsdrang in combinatie met zelfoverschatting, die mensen ertoe brengt om voor alles een verklaring of "snelle fix" te willen aandragen en confronterende onderwerpen te moraliseren. De mensen die dat doen zijn niet intelligent en niet empathisch, dus ze hebben niets zinvols bij te dragen. 

Door het bagatelliseren van gevoelens en het schofferen van betrokkenen ("egoïst") worden betrokkenen niet serieus genomen
Ten onrechte wordt aangenomen dat praten over "nare" onderwerpen zoals zelfmoord, tot dadendrang leidt. Zo gebeurt het dat mensen ogenschijnlijk abrupt tot suïcide komen, terwijl vaak al lange tijd signalen zijn gegeven dat het niet goed gaat en dat deze signalen zijn gebagatelliseerd. Betrokkenen worden ook nog eens om de oren geslagen met het zwakzinnige waarde-oordeel dat iemand die het niet meer ziet zitten, egoïstisch is. Dat is voor zowel de persoon zelf als de familie een schoffering, omdat hun gevoelens niet serieus worden genomen.

Clichés zijn kwaadaardig: iemand wordt niet werkelijk gehoord en erkend in zijn/haar gevoelens
Voelt iemand zich ongelukkig? De ongevraagde aannames en clichés waardoor iemand niet werkelijk gehoord wordt zijn bekend:

"Je bepaalt je eigen levensgeluk"

"Relaties zijn ook niet alles"

"Je weet nooit of morgen ineens alles anders is"

"Niemand heeft échte vrienden, maak je daar niet druk om"

"Je moet contacten met andere mensen niet belangrijk vinden, je moet jezelf gelukkig maken"

"Iedereen voelt zich weleens ongelukkig"

"Het leven van anderen is ook niet perfect"

"Iedereen voelt zich weleens eenzaam"

"Als je niemand hebt om voor te leven, moet je voor jezelf leven"

"Je wordt sterker van tegenslag en pesterijen"

"Je moet zelf invulling geven aan het leven"

Ik zet me ervoor in om clichés van mensen te bestrijden en ze uit te dagen om zélf na te denken. Want bovenstaande "wijsheden" die zo vaak worden opgelepeld, hebben nog nooit iemand geholpen. Dat clichés niet onschuldig zijn, heeft ermee te maken dat mensen er ook naar gaan handelen. Mensen geloven dat volkse wijsheden goed voor ze zijn. Tegelijk zijn clichés en waarde-oordelen beledigend en hebben ze tot gevolg dat iemand zich niet meer uitspreekt, om geen negatieve opmerkingen of zinloze "adviezen" te hoeven krijgen.

Waarom zijn tegeltjeswijsheden zo fout? Omdat het meestal om een combinatie van een truïsme, aannames, psychologie van de koude grond/pseudowetenschap en cirkelredeneringen gaat. Eén van de ergste clichés, "Zoek mensen om vriendschap mee te sluiten", is geen advies maar de kern van het probleem: iemand vinden om een betekenisvolle band mee te hebben is niet iets om af te dwingen!

Als je in je eigen omgeving (of dit nu thuis is, of op het werk, op school, op de universiteit, tijdens het sporten) geen adequate contacten kunt vinden om met iemand een diepere band op te bouwen, is dit situationele eenzaamheid. Soms is het tijdelijk, bijvoorbeeld na een verhuizing. Situationele eenzaamheid kan evengoed heel lang duren, zelfs levenslang voor sommigen die niet het geluk hebben om de juiste contacten te vinden.

Ik ben zelf bijvoorbeeld geen moeilijke denker, maar ik ben niet eenvoudig voor de meeste mensen. Ik leg snel verbanden en heb heldervoelende vermogens. Ik ben nog nooit overspannen geweest, ook al valt mijn leven sinds de geboorte echt niet mee. Mensen denken dat ik tomeloos ben. Het meest confronterend voor anderen: ik zie intenties van mensen direct. Dat kan afschrikken. Daarom heb ik behoefte aan authentieke mensen. Het is voor mij niet relevant of mensen in een bepaald persoonlijkheidprofiel zijn te proppen.

De mythe dat iedere suïcidale persoon of persoon die zelfmoord pleegt, een psychiatrische aandoening heeft, werkt stigmatiserend
Recentelijk is er aandacht geweest voor suïcide onder jongeren die een positief toekomstbeeld leken te hebben. Om er een verklaring voor te geven, vonden sommige buitenstaanders het nodig om te zeggen dat zij waarschijnlijk een ernstige psychiatrische ziekte hadden. Noot: zelfs al zou dat het geval zijn, is het dan "niet erg" als het iemand met psychisch lijden en wel taboewaardig als het een eenzaam of chronisch ziek iemand zonder psychische stoornis betreft?

Het is ook nog eens niet juist.
Ik kan er heel concreet over zijn: meer dan de helft van de zelfmoorden wordt gepleegd door mensen die géén psychisch ziektebeeld hebben. Meerdere evaluaties bevestigen dit beeld (Does suicide always indicate a mental illness?, London Journal of Primary Care 2009; 2(2)).

In meer dan 50% van de gevallen is er géén psychische stoornis in het spel bij zelfmoord. Herhaald onderzoek wijst dit uit. De gedachte dat zelfmoord altijd het gevolg is van een psychische stoornis, komt voort uit de de moralistische opvatting dat een zekere vorm van rationaliteit in combinatie met zelfmoord een afkeurenswaardige gewaarwording is.

De gedachte dat iemand die suïcidaal is of zelfmoord pleegt, niet in een labiele toestand verkeert en het verstand niet kwijt is, wordt als schokkend beschouwd. Mensen geloven liever dat er altijd een psychiatrisch ziektebeeld in het spel is, maar zelfs een eventuele reactieve depressie is géén psychiatrisch ziektebeeld.

De psychiatrische tegenhanger van de reactieve depressie is depressiviteit. Dit is niet zomaar een twist over terminologie. Het verschil is wezenlijk relevant, omdat depressiviteit als klinisch-psychiatrisch ziektebeeld een chemische en vaak genetische component heeft die niet zozeer samenhangt met levensgebeurtenissen. Deze aandoening dient daarom ook op geheel andere wijze te worden behandeld dan een reactieve depressie.

Dat iemand niet in een staat van psychisch welbevinden verkeert, is iets anders dan "door mentale problemen worden geplaagd". Helaas is de beeldspraak zodanig eufemistisch, dat deze eraan bijdraagt dat mensen niet worden begrepen. 

Ik geef enkele onderliggende factoren die ervoor kunnen zorgen dat mensen zelfmoord overwegen:

1. Onbegrepen zijn;
2. Geen adequate sociale contacten hebben;
3. Stigma's rond (jong zijn en) eenzaamheid;
4. Pesterijen (bijvoorbeeld op het werk, op een opleiding of in de eigen omgeving) die ondanks een noodkreet van het slachtoffer niet worden aangepakt, omdat docenten, leidinggevenden of meelopers van terreurburen meewerken aan het in stand houden van de situatie/niet het karakter hebben om pesten te beëindigen.

Uiting van gevoelens is heel belangrijk
Zolang dergelijke onderliggende factoren in de verdomhoek blijven, zijn suïcidale gevoelens nog moeilijker te bespreken. Nog steeds is het heersende beeld dat mensen zich maar even moeten vermannen. Als iemand na een groot verlies de tranen weet tegen te houden, wordt dat in het westen gewaardeerd met "diegene weet zich goed te houden".
Nee, het is helemaal niet goed dat mensen hun gevoelens altijd maar verbergen. Uiting van gevoelens is juist belangrijk. Dat is iets anders dan zwelgen in zelfmedelijden.

Zoals met alles, is het belangrijk om niet gelijk klaar te staan met een waarde-oordeel en ook niet aan iemand een moralistische drang op te leggen. Bagatelliseer niet als iemand signalen geeft dat het niet goed gaat. 

Het is géén troost om te zeggen "Je leeft toch voor jezelf", als er niemand is om morele steun te geven, als er geen warme sociale contacten zijn, als iemand niet werkelijk een ander heeft om zijn of haar gevoelens mee te delen. Sta liever klaar voor iemand, al is het maar met kleine praktische zaken. Je kunt best aan iemand vragen of hij of zij zelf aan kan geven waar hij/zij behoefte aan heeft.