Overzicht: mijn berichten over hoogbegaafdheid van 2023

Inleiding
Na de dood van mijn moeder, eerder dit jaar, toen ik er compleet alleen voor ben komen te staan, heb ik besloten om openlijk te schrijven over "taboe"-onderwerpen als eenzaamheid, hoogbegaafdheid, ongelukkig zijn, afgunst door leeftijdsgenoten en stalking/belaging. Deze berichten heb ik geschreven om in onderlinge samenhang met elkaar te worden gelezen, omdat ieder onderwerp ingrijpt op het andere onderwerp.

Ik ben geen slachtoffer. Ik ben geen kwetsbaar iemand
Ik ben sterker dan de meeste mensen. Nog nooit van mijn leven heb ik last gehad van overspannenheid, labiliteit of wisselvalligheid, hoewel de omstandigheden vanaf jonge leeftijd daar genoeg aanleiding toe gaven (als je moeder al op jonge leeftijd kanker krijgt, je als gezin met z'n tweeën door iedereen in de steek wordt gelaten, in de armoedeval wordt getrapt en je moeder in totaal 5 keer met verschillende primaire tumoren te maken krijgt).

Ik hoef geen tegenwerpingen of weerleggingen te horen. Om mij te begrijpen, moet je goed luisteren, lezen en géén aannames of clichés delen. Hoogbegaafdheid, afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten, uitsluiting en eenzaamheid ten gevolge van die factoren vormen de rode draad in mijn leven. Ik merk dat het vooral taboe is dat ik ongelukkig ben zónder psychisch lijden te hebben. De gedachte dat er omstandigheden zijn waar iemand geen invloed op heeft, vinden mensen confronterend. Ze kunnen het niet mooipraten, "fixen" of weerleggen.

Contact met hoogbegaafden: nooit hoogdravend, wel eerlijk en empathisch
Ik heb recentelijk intensiever contact gekregen met hoogbegaafden en ik vind het een opluchting. Mensen die écht intelligent zijn, hechten geen waarde aan hoogdravend contact. Het is nooit saai, praten gaat als een vuurpijl met mensen die snel schakelen en ideeën hebben. We praten niet over theorieën, maar over het leven. We hoeven elkaar niet alles uit te leggen, omdat hoogbegaafden goed zijn in begrijpend luisteren. Ik heb het nog niet meegemaakt dat iemand gehinderd werd door een ego of dat projectie een goed, persoonlijk gesprek in de weg zat. Hoogbegaafden en intelligente mensen zijn niet van het "emotionaliseren" van alles.

Minder intelligente mensen zijn snel om alles beledigd omdat ze overal een persoonlijke aanval in zien. Ik kan dat verschil goed voelen, omdat ik vaak met gemiddeld of minder intelligente mensen te maken heb. In hun argumentatie zijn die mensen ook heel erg clichématig en van het drogredeneren. Ze luisteren niet goed. Ik merk dat begaafdheid daarentegen een sterke focus op empathie heeft. Hoogbegaafden zien wat voor consequenties er voor een ander zijn. Juist dát vind ik een verademing.

Waarom hoogbegaafden vaak niet eens dénken aan hun begaafdheid
Zoals de meeste HB'ers en hoogintelligente mensen, heb ik jarenlang niet openlijk gesproken over mijn begaafdheid. Niet omdat ik me ervoor schaamde of niet op wilde vallen, maar omdat ik dacht dat het niet relevant was én omdat ik er niet vaak bij stilstond. Ik was het opeens zat om met stigma's te maken te hebben. Toen ik voor de zoveelste keer hoorde "Je zult je vast snel vervelen" en "Moet je je verwachtingen van ánderen niet bijstellen?", besloot ik korte metten te maken met de ongefundeerde aannames over intelligentie en hoogbegaafdheid.

In de loop van 2023 heb ik me vrijelijk leeg laten lopen over hoogbegaafdheid en ik beperk me er ook toe om het daarbij te houden, want ik houd niet van een vastgelopen plaat.

Dit is het resultaat. Ik heb een aparte berichtenreeks over eenzaamheid in relatie tot hoogbegaafdheid, waarin ik alle misvattingen bestrijd. In onderstaande zestal berichten wordt het onderwerp eenzaamheid en scheve verhoudingen in relaties zijdelings aangesneden.

1. De stigma's rond hoogbegaafdheid: ze zijn niet waar, maar wel nadelig
In dit bericht ga ik in op de vrij nieuwe mythe dat hoogbegaafdheid een ontwikkelingsstoornis of vorm van neurodiversiteit/neurodivergentie is. Psychologen menen hiermee de emancipatie van hoogbegaafden in een niet-HB-samenleving op de kaart te zetten. Het tegendeel is waar: nu moet de horde worden genomen om de misvatting te bestrijden dat begaafdheid en hyperintelligentie, ontwikkelingsstoornissen of afwijkingen van het neurotype zijn.

Mensen denken nu dat HB'ers snel overprikkeld zullen raken, terwijl prikkelgevoeligheid helemaal niet een bestaand probleem is. De misvatting dat hoogbegaafden kennelijk introvert gefocust zullen zijn, is ook een belemmering, omdat men aanneemt dat "we" behoefte hebben aan rust/stilte/gebrek aan drukte. Dit leidt weer tot het stigma dat we boekenwurmen en wandelaars zijn die de stilte opzoeken (ik ben het tegenovergestelde, ik ga van binnen kapot van rust. Ik vind het allesbehalve stimulerend om in stilte te moeten leven).

Het is meer dan frustrerend om te worden beperkt door anderen, die op voorhand volharden in het stigma, dat hoogbegaafden snel verveeld zijn en hyperkritisch zijn op anderen. Dat het sociale contact tussen HB en niet-HB vaak niet lekker loopt, heeft een andere oorzaak dan een hyperkritische houding: de meesten begrijpen niet dat hoogbegaafden snel schakelen, scherpe humor hebben, een groot vocabulaire en brede algemene kennis hebben.

Géén aansluiting vinden bij minder begaafde leeftijdsgenoten of collega's is niet het resultaat van sociaal-emotionele "scheefgroei". Hoogbegaafden hebben juist vaker sociale "antennes" die maken dat we intenties van anderen en gevoelens van anderen direct aanvoelen. Begaafdheid slaat dan ook niet slechts op de harde cognitie, maar op het fijne samenspel van cognitie en het vermogen om anderen in te schatten en hun emoties aan te voelen.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/03/de-stigmas-rond-hoogbegaafdheid-ze-zijn.html

2. Misverstanden over hoogbegaafden en hyperintelligenten [ + waarom HB verschilt van neurodiversiteit, zoals ASS en PDD]
De psychologische positiviteitsbeweging heeft weer iets rampzaligs gevonden: hoogbegaafdheid zou overeenkomen met varianten van het autismespectrum (ASS en PDD). 

Hoewel een hoogbegaafde natuurlijk autistisch kán zijn, zoals ieder individu met ieder willekeurig intelligentieniveau autistisch kan zijn, heeft hoogbegaafdheid géén overeenkomsten met autisme. Het lijkt er ook niet een beetje op en het is een gigantische uitglijder van de toxische positiviteitsbeweging om te zeggen "Dat iedereen autistisch is". Waarom is dit zo nadelig?

Omdat hoogbegaafde kinderen door deze mythe worden opgescheept met diagnoses en therapieën die zijn toegesneden op autisten en met andere vormen van neurodivergentie. Hoogbegaafdheid wordt geproblematiseerd en HB-kinderen en ASS-kinderen kunnen bij elkaar worden geplaatst terwijl ze aansluiting noch wederkerigheid bij elkaar zullen vinden, omdat de verschillen nóg groter zijn dan tussen HB en niet-HB.

Zonder te zeer te willen generaliseren: anders dan bij ASS het geval is, heeft een hoogbegaafde géén problemen met prikkelverwerking, het aanvoelen van intenties, het "lezen" en juist interpreteren van lichaamstaal en intonatie, het begrijpen van beeldspraak, het gebruik van intonatie, het afwisselen van interesses en het verleggen van de focus. HB'ers kennen geen rituelen die nodig zijn om het leven behapbaar te maken. Overprikkeling komt niet vaak voor bij hoogbegaafdheid. Er is niet zoiets als "verloren raken in een innerlijke wereld", maar juist de neiging om te participeren. Hoogbegaafde kinderen zijn niet "een kleine professor", maar hebben de vaardigheid en het invoelingsvermogen om op een volwassen manier over emoties te praten. HB'ers zijn juíst behendig in het omgaan met en toepassen van double entendres en andere stijlfiguren. Ik heb in het academisch onderwijs meerdere keren met neurodivergente docenten te maken gehad en met neurodivergenten samengewerkt.

Ik zeg het eerlijk: het is een groot verschil tussen neurotypische HB'ers en neurodivergente HB'ers.  Hoogbegaafde ASS'ers kunnen écht naïef overkomen en moeite hebben met sarcasme of nuances in intonatie. Ik kan het zelfs aan de expressie zien of iemand ND is. Het gaat niet om een klein verschil in de oogopslag en de spieren rond de ogen. Het corresponderen moest ook heel direct gebeuren, niet met een mogelijkheid van "of, óf", want dan kreeg ik geen reactie. Er was geen grote flexibiliteit. Ik weet hoe ik daarmee om moet gaan, maar ben als HB'er het tegenovergestelde: ik heb geen moeite met onvoorspelbaarheid, indirecte signalen, sarcasme, nuances en een veelheid aan prikkels.

Dat sommige HB'ers onconventioneel lijken, is het gevolg van een sterk bewustzijn van de sociale conventies en ervoor kiezen om deze niet als vanzelfsprekend over te nemen van de meerderheid. Een HB'er stelt twijfels bij de logica van (sleetse) gewoonten die door een meerderheid worden aanvaard.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/04/misverstanden-over-hoogbegaafden-en.html

3. Heb ik het leven dat bij me past? Nee [Over eenzaamheid en hoogbegaafdheid]
De negatieve opvattingen over begaafdheid dwingen mij in een leven dat niet bij me past. Ik ben druk, ik ben sterk fysiek gericht, ik kan nooit stilzitten, ik handel snel en heb veel lichamelijke energie die ik kwijt moet. Ik ben niet een gecompliceerd persoon, ik ben juist een makkelijke prater en heb nooit de behoefte om me af te zonderen. Ik heb geen behoefte aan introspectieve activiteiten. Mensen die me net hebben ontmoet, zien me altijd als vrolijk en een kwebbelaar. Dat is ook hoe ik van karakter ben.

In plaats van daar iets mee te kunnen, ben ik als een vogel opgesloten in een kooi, omdat niemand binnen mijn bereik en kennissenkring een soortgelijke drive/levensenergie en interesses heeft, maar ook omdat mensen het "eng" vinden als ze voelen dat ik intelligent ben.

Bij mij komt eenzaamheid niet alleen door de aannames die mensen vanaf beginsel hebben over intelligentie, maar ook door langdurige ervaring met afgunst van leeftijdsgenoten. Het heeft ertoe geleid dat ik nooit echt kansen heb gehad, dat ik met sociale uitsluiting te maken kreeg en dat ik niet het leven heb dat bij me past.

Ik zeg niet dat ik afhankelijk ben van andermans opvattingen, maar het is de moeilijkste opgave in mijn leven om gelijkwaardig contact te vinden. Op de universiteit kreeg ik altijd met conflicten te maken door mijn multidimensionale benadering van probleemstellingen en kwesties over strafzaken. "Agree to disagree" werd in de praktijk écht niet gerespecteerd; integendeel, het hele werkgroepensysteem is gericht op eensgezindheid bereiken.

In deze maatschappij die gericht is op versimpeling van karakters en het gedrag van de mens, hebben mensen de behoefte om alles te reduceren tot twee uitersten, of te denken in valkuilen die niet werkelijk bestaan. Ik ben niet meegaand, maar dat maakt me nog geen kreng. Ik sluit niet zomaar een compromis, maar dat maakt me geen rigide dwarsligger. Als ik een bepaalde strategie overtuigend vind en ik zie dat een ander afbreuk doet door iets af te zwakken en slapper te presenteren, dan ga ik daar niet in mee. Dat maakt me geen grensbewaker die gelijk wil hebben. Een ander kan dat onaangenaam vinden. Ik teken niet voor halfslachtigheid als ik iets overtuigends voor me zie. Dat maakt me geen perfectionist. 

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/06/heb-ik-het-leven-dat-bij-me-past.html

4. [Taboe] Eenzaamheid en hoogbegaafdheid/hoge intelligentie: een oplossing is er niet zomaar voor de groep HB'ers
Het is waar dat hoogbegaafdheid en eenzaamheid vaak samengaan. Niet omdat er gebrek zou zijn aan sociale vermogens, het tegendeel is waar. Het gebrek aan wederkerigheid en het gebrek aan contacten van gelijkwaardig niveau van functioneren is dé oorzaak van eenzaamheid onder hoogbegaafden. Het is niet makkelijk om gelijkgestemden (dat is niet hetzelfde als overal maar hetzelfde over moeten denken en voelen) te ontmoeten.

Eenzaamheid onder hoogbegaafden is niet te bestrijden door zomaar met iedereen contact te onderhouden, door vrijwilligerswerk te doen. Ik heb in mijn leven zeker zo'n 10.000 mensen ontmoet en die hoeveelheid is géén garantie voor het vinden van gelijkwaardige, warme contacten.

De maakbaarheidsgedachte gaat écht niet op. Het is iets voor té simpel denkende mensen om te geloven in tegeltjeswijsheden zoals "Je bepaalt je eigen levensgeluk", "Alleen jij kunt jezelf ongelukkig maken", "Het leven is mooi", "Je weet nooit wat de toekomst brengt", "Iedereen is gelijk" en "Eenzaamheid is een keuze".

De domste opmerking die ik recentelijk heb gehoord, is dat hoogbegaafden het vermogen moeten hebben om zich aan te passen aan anderen, zodat ze hun sociale kring kunnen uitbreiden. Aanpassen maakt niet minder eenzaam, het werkt juist averechts.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/07/eenzaamheid-en-hoogbegaafdheidhoge.html

5. Scheve verhoudingen
Een vriend heeft mij aan het denken gezet. Hij vroeg of ik niet eens een vriend wilde, na verloop van tijd. Ik antwoordde 'Nu al'.

Hij zei dat ik mijn verwachtingen bij moest stellen, omdat de poel van hyperintelligente mensen maar klein is. Ik zei dat het niet zozeer gaat om verwachtingen, maar dat het wel een slecht idee is om jezelf aan te passen. Dat is het recept voor scheefgroei in relaties. Ik zit er niet te wachten op een man zonder een hoge mate van intellect, de humor die daarbij past, de gave om intenties en gevoelens van anderen door te hebben en de vaardigheid om te anticiperen. Ik zit ook niet te wachten op een man met een totaal andere levensenergie.

We hebben het in dit gesprek over het leven ook over de stigma's waar ik mee te maken heb tot op de dag van vandaag en de invloed van afgunst van vrouwelijke leeftijdsgenoten. Hoewel ik me niets van anderen en hun geroddel aantrek, is het mijn leeftijdsgenoten door de jaren heen áltijd gelukt om mijn vriendschappen met mannen te verpesten. Ik krijg ook ongevraagde rivaliteit over me heen zodra ik ergens binnenstap. Een paar maanden geleden nog. Het ontneemt mij wel degelijk kansen in het leven. Ik heb mijn leven lang wel altijd een goede band op kunnen bouwen met vrouwen die ouder zijn dan ik, omdat zij niet om rivaliteit geven.

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/09/scheve-verhoudingen.html

6. Als intelligent iemand met eenzaamheid heb ik niets met clichés en overanalyseren. Ik heb mensen van gelijkwaardig niveau van functioneren nodig!
Het is géén paradox dat ik niet veeleisend ben wat betreft contact, maar nu geen mensen heb om mee om te gaan. Ik heb recentelijk een paar contacten gehad die niet verder zijn gegroeid tot vriendschappen, omdat de diepgang begon te missen. Als iemand bijvoorbeeld alleen maar over tv-series of de sportschool wil praten of zichzelf heel stoer vindt omdat hij iedereen in het uitgaanscircuit kent, dan ontstaat scheefgroei in de relatie. Ik heb voor de ander respect als mens, omdat hij/zij een goede persoon is, maar er moet ook bepaalde diepgang zijn.

Het is een zegen om met mensen te praten die intelligent en sociaal begaafd zijn. Geen aannames, geen clichés/dooddoeners, geen kortzichtigheid. Geen strijd over "ik heb gelijk", geen constant geklets over andere mensen en hun wissewasjes. Het lekkere is om niet alles uit te hoeven leggen, maar elkaar aan te voelen.

Omdat ik multidimensionaal denk maar vooral de intenties van anderen kan inschatten, heb ik een groot vermogen om te anticiperen. Ik ken niet wat anderen mensen "vooruitlopen op zaken" of "beren op de weg zien" noemen, omdat ik alles overzie. Voor mij is emotionaliseren niet nodig; ik heb niets met "wantrouwend zijn vanwege eerdere ervaringen" of "angst voor het onbekende"; ik voel gelijk wanneer ik iemand wel of niet kan vertrouwen. Met mijn intuïtie heb ik het vanaf mijn geboorte werkelijk nog nooit fout gehad. Ik weet ook wanneer mensen liegen en trucs gebruiken om het tactisch te spelen. Ik doorzie mensen. Dat maakt dat ik me direct thuis voel bij mensen die dezelfde gave hebben.

Ik houd ook niet van filosoferen en ik besteed niet graag veel tijd aan het analyseren van mijn gevoelens. Dat ik er hier over schrijf, doe ik direct vanuit mijn gevoel, het is zoals ik praat; ik denk terwijl ik praat en schrijf en daar heb ik niet lang voor nodig. Ik ben me altijd heel sterk bewust van mijn gevoelens. 

https://rechtenadvies.blogspot.com/2023/11/als-intelligent-iemand-met-eenzaamheid.html

Stigma's over hoogbegaafdheid: géén kern van waarheid, wel enorme hordes om te nemen in de bestrijding van aannames over intelligentie en hoogbegaafdheid

Waarom collectief denken, individualisme en dictatuur elkaar in stand houden

Gemeenschapszin en discriminatie beschermen het voortbestaan van de groep
Het zit in het menselijk ontwerp om kleine gemeenschappen te vormen om het voortbestaan van de leden te garanderen. Gemeenschapszin beschermt de groep tegen interne en externe bedreigingen. Het afbrokkelen van een gemeenschap door interne onenigheid en het ontbreken van gemeenschapszin zou de leden van de groep in gevaar brengen. 

Discriminatie (breder dan racisme) is een evolutionair fenomeen om de eigen groep te onderscheiden van anderen, individuele leden of andere groepen die een bedreiging kunnen zijn. Het afzetten van "wij" tegen "zij" versterkt het besef van de groepsidentiteit. De behoefte om bij een eigen groep/familie/clan te horen, is een evolutionair iets: een eigen groep zorgt voor bescherming, voor voorziening in voedsel en andere basisbehoeften en voor de sociale behoeften die ook weer samenhangen met het succesvolle voortbestaan van de mens. Intern kunnen vrijzinnigheid, een eigengereide manier van denken en handelen en onbevangenheid tegenover buitenstaanders voor een bedreiging van het groepsbesef en de eenheid zorgen, dus collectief denken en loyaliteit zijn nodig.

Geen perfecte uitersten: individualisme biedt geen bescherming en bestaanszekerheid, collectief denken leidt tot onverdraagzaamheid en gebrek aan progressie
Individualisme heeft in modernere samenlevingsvormen het voordeel dat een eigen visie mogelijk is. De keerzijde is wel dat individualisme al snel tot "ik-ik-ik" en "Ieder voor zich" leidt en niet gericht is op het voortbestaan van een grotere groep. Individuen hebben niet de bescherming en bestaanszekerheid die een collectief biedt. Bovendien kunnen de meeste individuele spelers weinig zélf bewerkstelligen, omdat iedereen afhankelijk is van financiële middelen, een publiek om het bereik te vergroten en een manier om risico's te spreiden. Als éénpitter alle klappen moeten opvangen werkt averechts. Dit doet mensen verlangen naar meer gemeenschapszin, maar er schuilt altijd een groot nadeel in collectiviteit.

Collectief denken leidt tot onverdraagzaamheid en gebrek aan progressie. Fouten in het denken worden niet gecorrigeerd, omdat het voortbestaan van de groep wordt bedreigd door mensen die het collectief op fouten wijzen. Het is makkelijk om te volharden in denkbeelden die niet op de realiteit zijn gebaseerd. Gelijkgestemdheid en eensgezindheid is een groot goed, maar dat leidt tot sektarisme en drukkende sociale controle. Leden kunnen ieder moment worden "betrapt" op een morele misstap of het niet-naleven van de collectieve normen. 

Oligarchen en alleenheersers stimuleren "wij-zij"-denken in het belang van het eigen voortbestaan
Op wereldschaal lukt het alleenheersers en oligarchen om zelfs leden van de eigen gemeenschap, van eigen biologische verwantschap, tegen elkaar af te zetten om een gevoel van "wij tegen zij" te creëren. Kleine culturele verschillen worden uitvergroot en aangegrepen als motief om oorlog te voeren en land te veroveren van "de buitenstaander". Mensen die hopen dat wereldvrede ooit mogelijk is als mensen elkaars grenzen respecteren, gaan eraan voorbij dat een kleine groep machthebbers elkaar in de greep houdt en het grotere collectief gevoelig wordt gemaakt voor het denken in tegenstellingen.

Iedereen is ieders slaaf en iedere dictator is de zwakste schakel in de greep van zijn machthebbers
Een dictator is een zwakke schakel, een marionet die volledig afhankelijk is van de kleine groep machthebbers die hem voor eigen gewin de macht in handen geeft. Een dictator is er om ieder moment te kunnen worden opgeofferd voor de belangen van zijn werkelijke machtsverschaffers. Vaak wordt aangenomen dat het in de macht ligt van de bevolking om de dictatuur omver te werpen, maar zo simpel is het niet.

Armoede als dwangmiddel om de dictatuur te versterken
De burgers worden bewust in armoede gestort en in die staat gehouden, omdat zij zich zo in een afhankelijke, zelfs chantabele positie begeven. De hogere laag ontleent daar het bestaansrecht aan. De onderste laag is voor geld, voedsel, voorzieningen en een betere positie, volledig afhankelijk van de bovenste laag.

Op afstand kunnen mensen in een democratie wel oordelen dat onderdrukte burgers in een dictatuur zich moeten verzetten, maar het is logisch om voor het eigen voortbestaan te gaan. Burgers gaan als ambtenaar werken of melden zich voor het leger als hun gezinnen daardoor zijn verzekerd van (financiële) stabiliteit. Tenzij mensen in een autarkie leven en daardoor zelfvoorzienend zijn, zal bijna niemand de kans op een betere financiële positie afwijzen om moreel verheven te blijven boven de dictatuur.

Een militaire coup verbetert de situatie per definitie niet; er ontstaat een machtsvacuüm en iedere nieuwe leider is weer zo sterk als de zwakste schakel omdat anderen uit zijn op zijn positie.

Oordelen over individuen in een dictatuur is vanuit een democratisch land bovendien te simplistisch, omdat de onderdrukte burgers in een dictatuur niet straffeloos vrijuit kunnen spreken en geen toegang hebben tot vrije en onafhankelijke informatie. Het is niet zo dat een plattelandsbewoner op tienduizend kilometer van een machtscentrum "best wel weet wat er allemaal speelt in het land". Als mensen al de beschikking hebben over media, zijn het staatsomroepen en staatskranten die oorlogsmissies/invasies met eufemismen omschrijven en de glorificatie van oorlogsmisdaden voorop hebben staan. 

Open en eerlijk zijn over eenzaamheid: eenzaamheid valt niet altijd te bestrijden (gelijkwaardig contact vinden is soms een levenslange opgave)

Ik heb dit jaar al het nodige gezegd over eenzaamheid. Over mijn persoonlijke, langdurige ervaring met eenzaamheid. Natuurlijk is het een persoonlijk iets, omdat de omstandigheden bij iedereen anders zijn. Bij mij komt eenzaamheid heel duidelijk doordat ik hyperintelligent ben. Ik typeerde mezelf nooit als hoogbegaafd, maar ik ben het wel.

Voor mij betekent het dat ik snel kan schakelen, dat ik intenties van andere mensen scherp aanvoel, maar ook dat ik een snel bioritme heb, een hoog activiteitenpatroon (ik doe alles tegelijk en word nooit overspannen), maar ook dat ik een grappenmaker ben en niet tegen gebrek aan drukte/levendigheid kan. Ik ben niet veeleisend als ik zeg dat ik iemand van gelijkwaardig niveau van functioneren nodig heb.

Daarmee bedoel ik niet nodig hebben in de zin van "afhankelijkheid", maar de behoefte aan nauw, warm sociaal contact met iemand met wie ik wederkerigheid en gelijkwaardigheid heb. Compatibiliteit vind ik een mooie term om te duiden wat echt nodig is om persoonlijke eenzaamheid te bestrijden. Dat is geen gemakkelijke opgave.

Iemand moet ertegen kunnen dat ik druk ben, over alles kan praten, direct handel, niet conventioneel wil zijn en niet in clichés denk. De directheid die ik heb, wil ik niet temmen. Als ik me aan moet passen en die directheid moet inperken om meer mensen te hebben om mee om te gaan, dan maakt dat absoluut niet minder eenzaam. Aan moeten passen, werkt niet. Zo heb ik ook niets met volksheid, platvloerse, flauwe grappen, traagheid en mensen die een monoloog houden en doorbomen over een zeer beperkt onderwerp, terwijl ze weten dat de ander geen interesse (meer) heeft.

Mensen kunnen eindeloos zeveren over wat eenzaamheid precies inhoudt, maar niemand heeft iets aan dooddoeners als "Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaamheid", of "Als je leert om geen negatieve gedachten over eenzaamheid te hebben, is eenzaamheid geen probleem meer". Natuurlijk is het een probleem om als empaat (dit in tegenstelling tot psychopaten) geen warme sociale contacten met anderen te hebben.

Situationele eenzaamheid
Ik wil het hebben over de complexiteit van zoiets ogenschijnlijk simpels als situationele eenzaamheid. De omstandigheden en de mensen in de (directe) omgeving maken dat iemand eenzaam is. Bijvoorbeeld omdat vrienden of activiteiten niet binnen bereik zijn. Om vriendschappen in het echt te kunnen onderhouden, moet je elkaar ook kunnen opzoeken. Nonverbale en fysieke communicatie hoort bij de menselijke behoeften van de meeste empaten.

In bredere zin is situationale eenzaamheid niet gemakkelijk om te bestrijden. Ik kan dit persoonlijk beamen. In mijn directe omgeving is het interesseniveau laag. Ik heb bijna altijd zin om iets te ondernemen, om het gezellig te hebben. Dat is niet een kwestie van zomaar met iedereen omgaan, omdat dát geen voldoening geeft. Vrijwilligerswerk geeft ook geen voldoening als je er niet het type voor bent (eerlijk: niet iedereen heeft iets met zorgzaam gedrag en de "softe sector"). Ik heb heel veel mensen ontmoet, maar dat betekent niet dat ik daar veel positieve contacten aan heb overgehouden.

Mijn activiteitenniveau en mijn energie passen niet bij mijn omgeving. Ik kan er na een gedwongen verhuizing van twee maanden geleden, niets aan doen dat ik in een buurt woon waar het nooit veilig en gezellig is. In mijn vorige buurt konden buren met wie ik goed contact had, zo bij me binnenlopen. Ik voelde me daar thuis bij. 

Stelselmatig ontmoedigd worden, ondanks eigen mogelijkheden, ambities en initiatieven
Omdat ik zélf anticipeer, ben ik voor de dood van mijn moeder al op zoek gegaan naar mogelijkheden om direct in het dagelijks leven en organisaties te participeren. Ik heb 5 professioneel maatschappelijk werkers gesproken, ik heb me als woordvoerder gemeld bij diverse (medische) organisaties, ik heb mijn juridische professionaliteit aangeboden. In de afgelopen 10 maanden ben ik alleen maar ontmoedigd. Er waren geen organisaties die zich actief opstellen (bijvoorbeeld om op te komen voor de rechten en belangen van nabestaanden en alleenstaande nabestaanden die zoals ik geen familie hebben en op niemand kunnen terugvallen). Ik kan beamen dat ontmoedigd worden, enorm bijdraagt aan het versterken van eenzaamheid. Het is niet motiverend om steeds te horen "Die mogelijkheden hebben we niet", "We kunnen u helaas niet iets bieden" en "Veel succes met verder zoeken".

Veel mensen hebben slechts enkele vrienden of familieleden om op terug te vallen
Toen ik hoorde dat mijn moeder hersentumoren had, heb ik openbaar gevraagd of anderen mensen hadden om op terug te vallen. In het kader van alles wat met eenzaamheid te maken heeft, vroeg ik of mensen echte vrienden hadden om op te kunnen vertrouwen. Omdat de meesten dit niet openlijk wilden bespreken, heb ik mailberichten ontvangen. De respons was overduidelijk: de meeste mensen hebben niet werkelijk iemand om op terug te vallen, of slechts één goede vriendschap die gekoesterd wordt. In de meeste reacties kwam duidelijk naar voren dat het gezinsleven, een partner, kinderen en ouders een houvast bieden in het leven. Grofweg hebben de bestrijding van eenzaamheid en kunnen terugvallen op iemand de volgende implicaties:

1. Het gaat niet om het afhankelijk zijn van iemand, maar om iemand kunnen vertrouwen, om een moreel beroep op iemand kunnen doen, om in tijden van nood en crises op iemand terug te kunnen vallen.
2. Vrienden om op terug te kunnen vallen zijn schaars, omdat de meesten het af laten weten in moeilijke tijden.
3. Dat mensen het gezinsleven of een band met een familielid als het belangrijkste zien in het leven, heeft niets te maken met je levensgeluk laten afhangen van de ander, maar met de aangeboren behoefte van mensen om nauwe banden met hun directe sociale netwerk te onderhouden. 

Als je geen familie hebt, geen gezin hebt en in de directe omgeving geen mogelijkheden hebt om betekenisvolle (gelijkwaardige) vriendschappen op te bouwen, dan is het niet zo eenvoudig om eenzaamheid te bestrijden. Het kan zelfs een levenslange opgave zijn.

Het Gemis, 10 maanden verder

Alweer 10 maanden ben ik alleen. Over een paar weken is het een jaar geleden dat het noodlot toesloeg. Ik ben niet gelukkig en streef er ook niet naar om gelukkig te worden. Soms is er genoeg gebeurd in een mensenleven, de manier waarop is niet iets waar ik ooit vrede mee wil hebben. 

Ik ben anders dan anderen. Ik ben de dochter van een helderziende en heldervoelende en die eigenschap delen wij. Ik ben me altijd heel erg bewust van mijn onderbewustzijn en visioenen zijn mij bekend. Dat maakt dat ik verlies en rouw anders ervaar dan de meeste mensen. Ik hoor mensen eindeloos de clichés herhalen, dat "Verlies rauw is en betekent dat je de eerste tijd je bed niet uit kunt komen en de dagen huilend doorbrengt",  dat "Je wereld op z'n kop staat en de rest doorgaat met het leven, totdat het verlies een plek krijgt en je weer in staat bent om je plaats in de wereld te vinden".

Het is nooit zo geweest voor mij. Mensen moeten mij niet vertellen dat ik mezelf moet isoleren en de wereld van een afstand moet beschouwen tot alles weer wat normaler wordt. Ik kan het ook echt niet waarderen als mensen het mooi willen praten met "Alles wordt vanaf nu alleen maar beter", "Je draagt haar altijd in je hart mee", of "Ze leeft voort in jouw herinnering". Ik hoef dat soort suikerzoete praat niet. Niemand kan mij in de maling nemen of sussen met zulke clichés. Ik heb liever dat iemand luistert naar wat ik zélf te zeggen heb.

Mijn moeder ging niet uit ouderdom. Ze was absoluut niet klaar met leven. Het verhaal is incompleet. Ze was hier graag, ze wilde nog lang van het leven genieten. Ze wilde me niet achter moeten laten. Op de dag van haar dood had ze zelfs schuldgevoel omdat ze me achter moest laten. Het is niet juist, niet rechtvaardig, niet redelijk. Dat zeg ik niet uit ontkenning of woede. Het zal nooit juist zijn.

Ik ervaar "survivor's guilt". Ze heeft veel moeten lijden, wij allebei hebben moeten lijden, dat is wat gebeurt als een jonge moeder voor het eerst wordt geconfronteerd met kanker en al haar "vrienden" het af laten weten omdat kanker nog steeds in de taboesfeer verkeert en mensen het een naar onderwerp vinden. Mijn moeder zag er bovendien "te goed uit om kanker te hebben". Ze kreeg middenin de trajecten van chemokuren en bestraling nóg te maken met snedige afgunst, terwijl wij niemand hadden om op terug te vallen. Zelfs in februari 2023 was er niemand die ook maar iets wilde betekenen. Het was niet veel gevraagd.

Hoe zij moest eindigen door hersentumoren, voelt als een straf voor een misdaad die wij niet hebben begaan. Het is een trap na. Op deze manier alleen eindigen is niet rechtvaardig of redelijk. Ik droom iedere nacht dat we weer thuis zijn en dat alles weer normaal is, zoals het was. Ik droom over kleine ruzies over onbenulligheden en grotere vragen. Over alles wat bij het zijn van familie hoort, over alles wat ons samenbracht. Ik droom dat we op een soortgelijk scenario afstevenen, maar dan met een iets andere uitkomst.

Geen geluk najagen betekent niet dat ik mezelf opoffer of mijzelf van alles ontzeg. Het is geen depressie. Geconfronteerd worden met de lelijke kanten van het leven en door zoveel mensen in de steek worden gelaten was genoeg voor mij. Ik ben niet dankbaar met weer een dag zonder naasten. Dit is geen bitterheid, dit is puur realiteitsbesef. Mensen kunnen zeggen "Je moet door met je leven". Ik heb geen boodschap aan zulke "positieve" lege zinnen.

Het is niet een kwestie van in het verleden blijven hangen, als ik zeg dat het bij het leven hoort om de negatieve aspecten te ervaren. Sommigen krijgen met veel negatieve aspecten te maken, het is niet evenredig verdeeld. Mensen horen niet graag over de negatieve kanten van het leven en ze zijn geneigd om alles toe te dekken met positief bedoelde praat. Ik heb daarentegen zo'n groot realiteitsbesef, dat ik het alleen maar waardeer om eerlijk over het leven en de dood te praten. Het is goed om de negatieve kanten van het leven te erkennen en ze bespreekbaar te maken.

In januari en februari 2023 ben ik volledig door het proces van anticipatoire rouw gegaan, in een kort tijdsbestek van slechts 6 weken. Al op de eerste dag na de dood van mijn moeder wilde ik weer deelnemen aan het "gewone" leven, ik voelde sterk de behoefte aan participatie. Daar heb ik het in het ziekenhuis al over gehad met mijn moeder, ze zei dat ze mij niet de persoon vond om thuis te zitten, maar om in het openbaar op te treden en onnodige taboes rond ziekte en dood bespreekbaar te maken.

Wat ik meemaakte, was dat ik door anderen, eigenlijk door iedereen die ik kende, in sociale isolatie werd geforceerd. Mensen vinden dat rouw "donker, duister, depressief, triest" moet zijn en dat de nabestaande zich thuis achter gesloten deuren moet begeven. Ik heb tot aan nu té vaak gehoord dat mensen me met rust willen laten, het maakt niet uit hoe hard ik probeer om ze aan hun verstand te brengen dat ik dat niet wil. Ik heb er een hekel aan dat anderen maar even voor mij bepalen hoe mijn verlies eruit moet zien. Het is niet goed om gedwongen te worden om je af te zonderen. Het heeft mij alleen maar vereenzaamd en ik vind het nog steeds frustrerend om zo te worden bejegend.

Teruggevoerd worden
Nu voel ik me plotseling weer terug in februari 2023, toen ik in de week na haar dood tijdens het ontwaken tegen haar begon te praten en er geen antwoord kwam. Ik heb nachtmerries dat ze met verlammingen uit het ziekenhuis wordt gezet en dat we het thuis maar zelf uit moeten zoeken (het gevolg van hoe onmenselijk het ambulancepersoneel met ons is omgegaan en haar daadwerkelijk tijdens oud & nieuw met verlammingen heeft laten zitten).

Mensen kunnen nabestaanden wel eindeloos vertellen dat ze zich niet schuldig moeten voelen om er nog te zijn, maar survivor's guilt is van een andere orde. Het gaat erom dat ik niet weet hóe ik recht kan doen aan haar nalatenschap, op een manier die recht doet aan haar bestaan. Het gaat erom dat ik een waardige nabestaande wil zijn, de vertegenwoordiger en getuige van haar bestaan.

Haar missen is niet "Rouw is rauw".
Haar missen is "Er is zoveel dat ik je nog wil vertellen".
Haar missen is "Ik wil nog heel veel met je delen".
Het gemis zit in de gevoelens die nog hadden moeten worden geleefd.

Mijn anti-trombotische COVID-/SARS-regime: de (laagdrempelige) medische aanpak

Voor het eerst in 4 jaar ben ik besmet met SARS-CoV-2. Omdat ik het hele weekend voorafgaand aan de eerste symptomen aanvallen van systemische koorts had (dat heb ik al vanaf jonge leeftijd, de aanvallen zijn van gonadale aard), had ik aanvankelijk niet door dat ik COVID onder de leden had. De koorts kwam echter in de nacht en hield aan. 

Zolang koorts houdbaar is, bestrijd ik deze niet. Het is een nuttig mechanisme van het lichaam om pathogenen te bestrijden.

Ik ben niet ziek geweest van SARS; het enige vervelende was een schrijnende huid. Die huidirritatie maakte dat ik op de eerste dag niet in staat was om tests in huis te halen. Op dag twee was ik mijn smaak even kwijt. Alles smaakte naar rubber. Ik had als bedankje van iemand een feestelijke editie van Merci ontvangen in mijn brievenbus, die kwam net op tijd want chocola was het enige dat ik kon proeven!

Hoewel ík niet ziek ben van de SARS-besmetting, test ik wel omdat ik afspraken heb met anderen. Ik ben loeisterk, maar ik kan niet van anderen verwachten dat zij geen last zullen hebben van SARS. Je zult maar immunogecompromitteerd zijn, een afwijking aan de TLR-7 hebben of Post-Acute SARS ontwikkelen, dan is het perspectief dramatisch. Ik ben nog steeds zo viraal als wat (vals-positieven komen niet voor bij Nextcladers, bij mij reageert de pcr bovendien al na enkele seconden met een duidelijke positieve uitslag).

Ik waarschuw mensen vooraf en als ik bij iemand naar binnen ga, zeg ik dat ik een FFP2 gebruik. Anders dan op internet het geval lijkt, maak ik in het echte leven niet mee dat iemand zegt "Het maakt mij niet uit of ik besmet word". Ik word juist bedankt. Het is puur een onintelligente internetfantasie van mensen dat zij zich bewust willen blootstellen aan SARS, zoals altijd stroken die zolderkamerverzinselen en stoere toetsenbordpraat niet met de realiteit.

Omdat ik weet wat SARS vermag, namelijk dat SARS endotheliopathie, mitochondriopathie en trombose veroorzaakt én omdat ik academicus ben, zou het niet slechts nalatig, maar misdadig zijn als ik "wetende dat" géén melding maak. We leven in een maatschappij waarin vrijheid niet absoluut is, integendeel, waar burgers horizontale grondwettelijke verplichtingen jegens elkaar hebben: een ander heeft recht op waarborging van diens veiligheid en gezondheid. Dat is niet om te deugen of braaf te zijn; het is voorwaardelijk opzet op fysieke schade als ik een ander op zou schepen met SARS.

Ik oordeel niet voor een ander, mensen kunnen verkeerd begrijpend lezen en hier iets zien wat er niet staat. Hier staat heel letterlijk dat ík weet wat de consequenties zijn en dat ik in mijn wetenschap verplicht ben daarnaar te handelen. Dat is geen moreel gedrag/deugdethiek.

SARS-regime: de laagdrempelige medische aanpak
COVID/SARS is géén luchtwegvirus, maar sinds 2003 een internationaal bekend trombosevirus. De trombotische aard maakt dat COVID met een anti-trombotisch regime moet worden behandeld. Het liefst zo vroeg mogelijk. Om de kans op Long COVID zoveel mogelijk te beperken, moet minimaal 6 weken een antistollingsmiddel worden gebruikt. Ik kies hierbij voor Aspirine. Voor de mensen die tolerant zijn voor Aspirine, is dit een laagdrempelig middel.

Middelen:
- Aspirine, 100 mg;
- Acetylcysteïne/Fluimucil, bruistabletten en drank;
- Otrivin monodose natriumchloridespoeling;
- Spoelmiddel met 0,05% chloorhexidine;
- Ananas (echte ananas = bromelaïne);
- Rawitpepers, knoflook, gember

Omdat COVID/SARS een trombosevirus is, ben ik direct begonnen met een onderhoudsdosis Acetylsalicylzuur (100 mg. Aspirine). Aspirine in de lage dosis van 100 mg per dag helpt bloedplaatjesaggregatie en trombose tegen te gaan en werkt ook ontstekingsremmend. Aspirine is een beproefd middel in cardiologische noodsituaties, vanwege de bloedverdunnende werking.

Let op: ik hoor dat mensen zeggen dat paracetamol in de volksmond Aspirine wordt genoemd. De volksmond is zoals altijd slecht en schadelijk, want paracetamol heeft niets met acetylsalicyl te maken, is geen ontstekingsremmer en heeft ook geen bloedverdunnende werking.

Minimaal 6 weken vanaf de eerste dag gebruik ik dagelijks 100 mg. Aspirine.
De eerste dagen vond ik het prettig om ananas te eten. In de medische zorg wordt ook ananas gebruikt om een droge keel en mond te voorkomen. Ik heb de eerste dagen 's nachts een stuk ananas (de echte, niet uit blik!) gepakt. Het is voor het tandglazuur niet aan te bevelen om dit lange tijd vol te houden. Het is op langere termijn beter om overdag ananas te eten of deze te verwerken.

Hoewel het onomstotelijke bewijs daarvoor nog moet worden geleverd, zijn er sterke vermoedens dat bromelaïne uit echte ananas een ontstekingsremmende werking heeft (het remt COX-2 en Prostaglandin E2, twee ontstekingsfactoren die bij COVID zijn betrokken). Bovendien heeft bromelaïne zeer waarschijnlijk anti-trombotische en anti-coagulante eigenschappen (Beneficial properties of Bromelain, MDPI Nutrients 2021, 13(12)).

Ik eet vaak ananas en ik kook uitsluitend gerechten met veel rawits/chilipepers, knoflook en gember. Ik ben dan ook direct weer zo gaan koken op dag 2 van mijn symptomen. Scherp eten helpt heel goed om de slijmvliezen vrij te houden en een verstopte neus te voorkomen.

Survivors' guilt

When I was very young, I had a nightmare in which the lights were all on at home, but it was darker than ever. It stayed dark and dull, like the hue was turned to a pale light. I tried to turn on other lights, but grey light would surround me. I talked, but no response would come. I realized that it symbolized how the death of loved ones would feel.

I have heard people endlessly repeating words on bereavement: "Suffering loss means lots of tears, not being able to get out of bed, your world is turned upside down and those around you go about with their lives. When the dust settles, you'll be able to take your place, albeit differently". 

Well, it is not anything like that to me. You can't tell me I should isolate myself and that I view those around me from a distance, until my world becomes normal again. I never experienced this.

I can tell from a personal experience what I do feel. My mother did not die of old age. She was absolutely not ready to leave. It is an unfinished story. I don't say that out of anger or denial. It not right, nor will it ever be right. It is not right that she was not given time to enjoy her life further. She liked to be here. She did not want to miss me, on the day of her death she felt deep regret that she was dying.

Missing her is not in "Grief is raw".
Missing her is in "There is so much that I want to tell you and so much I want to share with you".
Missing her is in so many emotions that still had to be lived. 

And I even more experience survivor's guilt. She has had to endure so much suffering, we both had to endure suffering, it is what happens when a young mother gets cancer for the first time and all of her friends are letting her down because of the cancer-scare. And oh yes, she "looked too good to have cancer", so she was met with envy and scrutiny even though we had no one to fall back on when it was needed. How she eventually had to die from brain tumors, feels like being punished for a crime we have not committed. 

Ending up alone like this is not right. Every night I dream we are back in our home and everything turned back to normal. I dream of having arguments over minor things and bigger questions. I dream that we have been heading to a similar scenario, but with a different outcome. I am talking in my sleep. I feel back in February 2023, when I used to talk to her when waking up in the week after her death, and no answer would come. I have nightmares that we have to see for ourselves when she has to leave hospital, paralyzed. 

People may tell survivors an awful lot of times that they should not feel guilty to still be alive. Survivor's guilt is in another league.

Survivor's guilt is in not knowing how to carry on the loved one's legacy, in a way that does justice completely to the life of the loved one. Survivor's guilt is about the question of how to be a righteous next of kin.

Ik ben geen happy single, maar ik doe niet aan daten!

Het beeld van de gelukkige vrijgezel is toxisch, opdringerig en vertekend. Het is weer zo'n cliché-eufemisme om net te doen of het leuk is om altijd alleen te zijn.

Clichés zijn zo beledigend omdat ze afbreuk doen aan iemands werkelijke gevoelens. Menselijke gevoelens, die er mogen zijn. Natuurlijk zijn er mensen die graag alleenstaand zijn, mensen die zich niet per se willen vastleggen op een relatie en waarde hechten aan vrijheid.

Vrijheid en eigengereidheid nemen niet weg dat het in de menselijke bedrading van de meeste empathen zit, om behoefte aan sterke banden met een ander wezen te hebben. Het is door het menselijk ontwerp meegegeven om op zoek te gaan naar anderen om het leven mee door te brengen.

Hoewel vriendschappen aan die behoefte kunnen voldoen, is het logisch dat mensen behoefte hebben aan een partner om aan te raken, om de nacht mee door te brengen, om een intieme band mee te krijgen die deze relatie onderscheidt van vriendschap. De evolutionaire behoefte kan niet zomaar worden losgeschud, al geloven veel (stads)mensen graag dat ze boven die behoefte zijn uitgestegen. 

Ik heb iets tegen daten. Het druist in tegen de hele essentie van aantrekkingskracht

Het is makkelijk om te zeggen 'Als je niet alleen wilt zijn/behoefte hebt aan een man, doe er dan wat aan'. Zo werkt dat niet.

Met flirten vind ik niets mis, integendeel: ik zou willen dat de Nederlandse cultuur wat warmbloediger was. Een blind date daarentegen trekt alle seks uit rauwe aantrekkingskracht. Mensen verkopen zichzelf alsof het een marktplaats is; aan zowel de aanbod- als vraagzijde worden ideale eigenschappen opgesomd. Zo werkt aantrekkingskracht niet.

Ik heb meerdere keren gehad dat ik een man direct heel erg aantrekkelijk vond. Ik heb er alleen geen geluk mee gehad: twee van hen waren al getrouwd. Dat kan toch gebeuren. Het is niet dat ik na al die jaren denk "Gelukkig dat wij niets met elkaar hebben gekregen", want ik zie mensen niet als een scharrel om zo weer op uitgekeken te zijn. Als het voor mij raak is, vind ik diegene na jaren nog steeds de moeite waard. 

Toxische positiviteitsbeweging: de verheerlijking van de opvatting "Ik heb geen vrienden nodig" ontkent de normale menselijke behoefte aan nauwe sociale contacten
Ik bemerk dat de toxische positiviteitsbeweging, het normale levensgeluk door warme familiebanden en vriendschappen uitlegt als "afhankelijkheid". Anno 2023-24 zijn er hele communities actief van mensen die elkaar aanpraten dat vriendschappen en relaties niet nodig hebben om levensgeluk te ervaren. Deze toxische beweging stimuleert eenzaamheid door te stellen dat mensen niemand nodig hebben en een leven alleen, zonder anderen, moeten nastreven.

Die toxische beweging denkt ongewenst alleenstaand zijn, te kunnen relativeren door te vergelijken met ongelukkige relaties, maar vergelijken met een waardeloze relatie maakt ongewenst alleen zijn niet ineens fantastisch! Het is geen schande om niet gelukkig te zijn als je er alleen voor staat. Complementariteit (relaties die elkaar aanvullen) is iets anders dan afhankelijk zijn.

Het gaat om de essentie, waar het om draait in het menselijk leven: de behoefte aan intimiteit, gezelschap, plezier delen, warmte, aanraking, exclusieve bondgenootschappen met een naaste.

Het is helemaal niet fantastisch om niemand te hebben om eens aan te raken, om een leeg bed te hebben als je behoefte hebt om iemand te omhelzen of tegen iemand aan te liggen, om niet te kunnen delen, om niemands grappige eigenschappen exclusief te kennen, om niet eens "speciaal van iemand te zijn". Behoefte hebben aan een partner is niet hetzelfde als een leegte willen vullen, eigenwaarde zoeken of aan iemand vast willen klampen. Het gaat er niet om, om afhankelijk te zijn van iemand om gelukkig te worden, maar om de intieme momenten die bijdragen aan levensgeluk.

Ik ben geen happy single, want ik koketteer niet met het "niemand nodig hebben". Natuurlijk zijn aanraking en intimiteit onmisbaar voor levensgeluk. Het is niet bewonderenswaardig om alleenstaand te zijn. Ik zeg niet dat een relatie of liefde voor iemand hebben gelijk moet staan aan je vrijheid en eigengereidheid opgeven. Zo ben ik niet gemaakt om me op iemand vast te leggen die me in mijn doen beperkt en zie ik samen oud en ongelukkig worden niet bepaald als een streven. Het gaat om mutueel respect. Sommigen noemen het een soulmate, een zielsverwant. Ik hecht veel aan de gedachte van compatibiliteit, dat het dichtst in de buurt komt van een zielsverwant treffen. Dat is niet afdwingbaar! Er moet ook meer zijn dan alleen respect en vriendschap. Seks is in deze tijd eigenlijk taboe, maar ik durf te zeggen dat ik een seksloze relatie hetzelfde vind als géén relatie. Een mens is gemaakt om beet te pakken, om gevoelens voor te hebben, desnoods je tanden in te willen zetten uit lust, maar niet om bij elkaar uit de buurt te blijven "uit respect". 

Waarom ik nooit aan daten zou beginnen
Voor mij is er geen twijfel over mogelijk dat ik op het eerste gezicht op iemand kan en wil vallen. Anders dan de populaire misvatting, gaat het bij verliefd worden op het eerste gezicht niet om uitsluitend fysieke kenmerken. Het is niet zo dat iemand per se op een oogkleur of haarkleur of op "mooi" valt en er dan later achterkomt dat iemand dom, stom of oppervlakkig is. Het gaat om iemands aantrekkingskracht, om subtiele signalen, om iets dat twee mensen naar elkaar trekt: om het zo moeilijk te definiëren charisma. 

Het horrorbeeld van een date is voor mij dat het tussen twee mensen op een "bedachte" date allemaal zo stroef verloopt; mensen vragen elkaar of ze zenuwachtig zijn, waar ze vandaan komen, wat ze doen, wat hun hobby's zijn, hoeveel exen ze hebben, of ze nog een natje willen en daarna of ze willen splitten. Het daten is de kringverjaardag onder de relatiepogingen. Ik vraag me dan af waar de mogelijkheid is gebleven om iemand met charisma aan te trekken, zonder al dat ongemakkelijke gebabbel over bijzaken.

Mensen met een laag niveau van functioneren hebben het alleen maar over "ik val op iemand met haar tot op de heupen, ik wil dat ze bruine ogen heeft, ik wil graag dat ze jurkjes en hakjes draagt" en "ik wil graag thuis een bank hebben met iemand erop als ik thuiskom. Ik wil de hele avond tv met hem/haar kijken". Ik zou het beledigend vinden als ík zou worden gekoppeld aan een "straatvechtertype", ofwel iemand zonder noemenswaardigheden die zijn reputatie in de eigen omgeving het belangrijkst vindt en alleen maar over uiterlijkheden kan praten.

Ik heb geen eisen, ik weet wel wat onmisbare factoren zijn. Mensen vragen aan mij zeer vaak waarom ik alleen ben en op welk type ik val. Ik ga niet zeggen "Het is er gewoon nog niet van gekomen", dat is zo laf. De opvatting van de meeste mensen, dat iedereen een "type" heeft, is ook te beperkt. Ik geloof niet dat mensen beseffen welk complex past bij mensen zoals ik. Tegen een vriend zei ik een keer 'Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar ik val op heel erg intelligent..' en toen was hij even beduusd. Hij had het beeld voor zich dat ik over een sportschoolfysiek of oogkleur zou beginnen. Daarop zei hij 'Moet je je verwachtingen dan niet bijstellen?'. Dat lijkt mij het recept voor een ongelijkwaardige relatie, scheve verhoudingen!

Waarom hoogbegaafdheid op het gebied van sociale cues en het hebben van interesses zo belangrijk is. Als een man intenties van anderen niet aanvoelt en geen intellect heeft waarmee hij de wereld om zich heen beschouwt, kan het niets worden
Het is voor mij onmisbaar dat een man intelligent is. Anders dan de mythe, zijn écht intelligente mensen niet sociaal onhandig, maar juist invoelend. Hoogbegaafden en hyperintelligenten zijn de rest hierin vaak een stap voor, dat betekent niet dat de valse dichotomie van sociale vermogen en intelligentie een kern van waarheid heeft. Ik heb het over het vermogen van mensen om anderen aan te voelen en intenties te lezen. Als een man niets van intenties en het aanvoelen van anderen begrijpt, kan het niets worden. Een brede interesse in het leven en alles wat daarmee te maken heeft en intellect zijn voor mij belangrijk. Ik ben nooit echt fan van iemand geweest, maar voel me wel enorm aangetrokken tot artiesten en wetenschappers. Die aanleg zit in mijn DNA, dus het is niet vreemd.

Ik ben alle keren dat ik verliefd ben geweest op een man, op het eerste gezicht verliefd geworden. Dat zegt niet dat het slechts om uiterlijk gaat, want ik ben een mensenlezer. Het is mij nog nooit overkomen dat ik op het eerste gezicht voor iemand ben gevallen en er daarna achter moest komen dat hij geen inhoud of interesses had; integendeel. Halsoverkop verliefd worden op het eerste gezicht hoeft helemaal geen slecht signaal te zijn, mijn gevoel heeft me echt niet misleid.

Ik leef heel eigengereid en eigenzinnig. Ik hecht geen waarde aan conventionaliteit, niet omdat ik me er niet van bewust ben, maar omdat ik de logica van conventies niet wil volgen. Een man moet er wel tegen kunnen dat ik me niks van de publieke opinie, politieke correctheid of trends aantrek. Ik zie er volgens anderen ook nog eens heel apart uit (hier dan, als Oost-Europeaan. In mijn eigen land zou ik er zeer stereotype uitzien!), ik word sinds heugenis al uitgemaakt voor snob, hautain, arrogant, felle tante. Ik ben onomwonden mezelf, ik schroom niet om mensen aan te spreken en mijzelf uit te spreken, ook als mijn mening controverse zou kunnen wekken.

Omdat ik net als mijn oma en moeder altijd mijn eigen man heb moeten zijn, ben ik niet gewend om iets aan een man over te laten. Van overdreven galant gedrag zou ik iemand wel willen slaan. Al helemaal als een man mij iets niet durft te vragen of denkt dat hij een stoel naar achteren moet schuiven of mij voor moet laten gaan, omdat ik een vrouw ben. Ik ben gewend om zelf deuren open te houden voor anderen, hoffelijkheid moet van twee kanten komen en stereotypen ("Damsell in distress") vind ik beledigend. Ik hak bomen uit ook al loop ik op hakken, met mijn parels om en in jurken, ja!

Het is niet zo dat ik het heel belangrijk vind om altijd diepgaande gesprekken te hebben, al zou het fijn zijn als een man wel een brede kennis heeft. Ik schakel snel in het praten omdat ik van alles wel iets weet en mijn vocabulaire breed is. Het gesprek zou gelijk doodbloeden als een partner daar geen overeenkomsten mee heeft. 

Ik heb er zelf bewondering voor als iemand graag bezig is met dingen maken of slopen. Hoewel ik een bom vol ongeduld ben en nauwelijks in staat ben om te zitten en te niksen, kan ik wel een uur kijken naar mensen die bijvoorbeeld met iets ambachtelijks aan het werk zijn. Het liefst zou ik dan meedoen, net als met schilderen, slopen, tekenen, schrijven, een opdracht samen doen, een meubelstuk opknappen. Dat soort activiteiten, zoals koken, iets maken of samen iets groots slopen, lijkt mij dan wel een ideale "date".
Ik ben zelfs een paar maanden geleden bevriend geraakt met iemand die me hielp met de laatste stukken van mijn bank slopen. Het levert leuke gesprekken op.

Een man moet er ook tegen kunnen dat ik stronteerlijk ben, ik hecht geen waarde aan een beleefdheidsdans die bij mensen toch meestal wordt gevolgd door achterbaksheid of onechte intenties. Ik ben altijd heel erg dezelfde. Daarmee bedoel ik niet een kabbelend beekje, maar dat ik iemand ben die de ware aard niet hoeft te verbergen, omdat ik geen mooiprater ben en niet om reputatie geef. Ik ben stabiel en nog nooit van mijn leven gevoelig geweest voor labiliteit. 

Ik heb geen last van een flatulent ego of overdreven eigenwaarde. Dat betekent niet dat ik met iedereen genoegen zou nemen en eenzaamheid brengt mij er ook niet toe om dan maar met iedereen om te gaan. Ik zou in de liefde ook echt geen compromissen willen sluiten, in de zin van "Ik vind hem niet heel erg leuk, maar een relatie is beter dan niemand hebben". Het moet het wel helemaal zijn en anders niet. 

Als voordelen heb ik, dat ik iemand met mijn enthousiasme wil overladen, dat ik oprecht ben, dat ik echt jarenlang verliefd op een man kan zijn en echt geen oog heb voor anderen. Daar kies ik niet bewust voor, als ik gevoelens voor iemand heb, ben ik het niet zomaar zat. Ik heb nooit last van een irreëel beeld van iemand, ik heb geen roze bril. Als ik verliefd ben, zie ik de negatieve eigenschappen nog steeds, ik weet dat die bij het mens-zijn horen.

Als iedereen hyperkritisch zou zijn, verwacht dat anderen fysiek en qua karakter perfect zijn en negatieve eigenschappen van anderen niet wil tolereren, dan zouden er toch echt geen miljarden mensen op de wereld zijn gezet.

[Culinair] Recepten voor koude dagen: Chili in Russian-Estonian Imperial Stout, mihoen met tagliatelle en pasta

Voor Nederland is het nu ongebruikelijk koud. Het is hier overdag 14,5 graden in huis en buiten ligt de temperatuur rond het vriespunt. Hoewel het in Zuidzuidwest echt bijna nooit sneeuwt en het op het oog wel mee lijkt te vallen met de kou (het heeft pijpestelen geregend, de afgelopen dagen!), zorgt de slagschaduw ervoor dat de warmte maar niet binnen wil dringen in huis.

Aangezien ik het vertik om ook maar ooit van mijn leven naar de afhaal te gaan of een magnetronmaaltijd te kopen, maak ik van het weekend voor de hele week gerechten. Deze week: Chili in Russian-Estonian Imperial Stout bier, mihoen met tagliatelle en pasta.

1. Chili in RIS (Stout bier)
De bierspeciaalzaak bij mij in de buurt heeft de helft van de winkel ingericht voor Stoute bieren. De Russian Imperial Stout (RIS) is mijn favoriete drank (ik drink geen wijn en cocktails, ik heb nooit van witte en rode wijn of rosé gehouden). Ik had geen idee dat de geliefde Estonian Stout uit mijn land van oorsprong komt, maar het was gelijk mijn favoriet! 

Deze bieren hebben vanwege de hoge vergisting een alcoholpercentage van 11-14 %. Er zijn Stouts van 5% te koop, maar deze smaken echt heel waterig. Ik had vorige week per ongeluk een milk Stout meegenomen, ik werd er misselijk van! Het leek wel melkwater.

Voor het maken van de Chili vind ik de RIS perfect, omdat het donkere bier een zoet accent geeft zonder dat het te suikerig wordt. Ik voeg ook nooit suiker toe aan het eten.
De inhoud bestaat uit edamamebonen met zwarte kidneybonen en maïs. De edamame smaken als jonge tuinbonen. Ik heb ze niet gekozen voor de eiwitten, maar vanwege de aangename structuur en smaak.

Het is alleen wel jammer dat het eindresultaat er op culinaire foto's altijd uitziet als braaksel.

Ingrediënten
- Russian Imperial of Estonian Imperial Stout;
- Gemalen komijnzaad;
- 1 pot edamame/sojabonen;
- 1 pot maïs;
- 1 pot zwarte kidney;
- 3 rawits en 3 gemengd groene en rode chilipepers;
- 1 groot stuk gemberwortel;
- 5 knoflookuien;
- 3 grote rode uien;
- paprika tricolore;
- Gepelde bio-tomaten

Ik heb alle ingrediënten fijngesneden en ze niet gaar gekookt! Als laatste heb ik een scheut Stout toegevoegd en de bonen en maïs toegevoegd. Het is wel zo prettig als het eten niet te gaar is, omdat dit gerecht meerdere dagen gegeten kan worden, bijvoorbeeld met tortillachips (de ronde) of rijst.

Kookboekeditie: Braeksel maken

2. Mihoen met tagliatelle
Ik kan niet zonder standaarduitrusting van knoflook(uien), een grote gemberwortel en rawits of chilipepers. Als geen enkele winkel of marktkraam goede knoflook heeft, dan voel ik een culinaire crisis opkomen.

Dan moet ik omschakelen om iets te maken van de ingrediënten die ik wel kan krijgen. Gelukkig heb ik nog knoflookuien op voorraad, net als bio-tomaten.

Mihoen met een pasta lijkt misschien dubbelop, maar de rijstmihoen die ik heb meegebakken is maar heel dun. Ik vind de mihoen te dun om zó te eten. Daarom kook ik tagliatelle of linguine (spaghetti) voor bij de mie.

Ingrediënten
- Paprika tricolore;
- Champignons of andere paddestoelen;
- Groot stuk gemberwortel;
- 2 rawits, 2 chilipepers;
- 6 knoflookuien;
- Gemalen komijnzaad;
- 3 uien;
- witte sojasaus;
- donkere sojasaus;
- Gula Djawa (vloeibare palmsuiker)

Ik heb nog nooit zompige champignons of slijmerigheid afgeleverd, ik bak de champignons eerst krokant voordat ik de rest kort bak. Het water moet wel zijn verdampt uit de ingrediënten. Als laatste voeg ik altijd de sauzen toe, omdat deze anders aan kunnen branden.

Ik zet de tagliatelle of spaghetti voor dit gerecht op in gekookt water met zout en een paar druppels sojasaus. Dit voegt smaak toe, zonder dat bouillonblokken nodig zijn (die bestaan alleen maar uit bindmiddelen en smaakstoffen en nog geen 0,4% rund of groenten!).

3. Pasta
Als er echt weinig ingrediënten zijn te krijgen, kan ik altijd nog een pasta maken. Dat heb ik gedaan toen ik nergens aan een gemberwortel kon komen.

Ingrediënten
- Basilicumplant;
- Oregano (indien niet als plant: gedroogd en gemalen);
- Kalamata-olijven;
- 6 knoflookuien;
- Bio-tomaten, gepeld;
- 4 chilipepers of 3 rawits

Variaties:

- Pasta met bleekselderij en winterwortel;
- Mihoen met opak pedis;
- Chili met ananasschijven......

Addressing peer envy: how people with "desired" characteristics such as confidence/a balanced sense of self, assertiveness, intelligence, talent and charism have to deal with bias, myths and a vicious toxic cycle of envy and scrutiny

Peer envy: evolutionary reasonable, more so since the amount of potential threats to mating opportunities is high in modern, tribeless society
From an evolutionary perspective, peer envy, the exclusion of peers that are considered a threat for getting the best mating opportunities, makes sense. Human peer envy is no different from other animals fighting for the best mates. By nature, peer envy will never end.

In modern society, humans live in highly mixed groups, oftentimes without a strong intersocial connection between them. Social classes and families are not strongly organized by tribal lifestyles that once shaped human society. With many potential mating opportunities come many potential threats.

While female peer envy keeps on intruiging society since ancient civilizations such as the Greek and Roman Empires, male peer envy is lesser acknowledged as a means of limiting mating opportunities. Men are more often engaged in physical fights and vandalism, while female peer envy is infamous for its toxic and backstabbing way of harming women that are considered attractive.

Women tend to limit the social network and even career opportunities of peers they consider to be a threat, through backhand complimentism, gossip, spreading lies, trash talking in front of men and friends of their victims. This kind of toxicity does not end by coping with peer envy, as bullies never of hardly ever admit their own wrongdoing. It is even turned on the victim: she is probably hard to deal with, she is probably arrogant, unlikeable, a boring personality, not grateful, not generous.

A very popular question that is often asked, is:

"Why are some beautiful women well-liked and have lots of female friends, while other beautiful women are met with so much hatred?"

There are a few very hard but common myths surrounding peer envy. Answers to these questions may carry a bias of envy within themselves:

"Beautiful women often have horrible personalities"
"They think highly of themselves"
"Attractive women should work on their personalities, since they always rely on their pretty privilege"
"Beautiful girls should learn how to show humility"
"Most beautiful people are ugly and empty inside"

Envy is really ugly. One popular view is that attractive people are hard to get along with and that less attractive people are more intelligent, friendly, generous, funnier. Positive character traits are highlighted as the advantages of being lesser attractive, while negative character traits are associated with physical attractiveness. This overly simplistic view is held that attractive people should develop personality.

Another toxic view is that caring and intelligent attractive people are all equally well-liked by their peers
This is toxic, because even the most generous of "beautiful" people can be met with envy and downright with hatred. It would mean you have to show humility when you are considered attractive just to not make other people envious. It means you’ll have to go to great lengths to show that you are an intelligent and generous creature.

It assumes that beautiful people generally rely on their looks. It also assumes that beautiful people who are met with hatred, probably owe the amount of hatred and neglect to themselves and their attitude.

The main truth is that generous attractive people who are intelligent, have a sense of humor, are confident and carry themselves well, attract more envy
The chance that a peer will be well-liked by others, poses an additional threat to already attractive traits. 

It may be that some very pretty or beautiful people are respected, well-liked and even admired by their peers, but the biggest factor that attracts toxicity from peers is: charism.
Not every beautiful person oozes charism. It is not so much about the physical properties, but the overall appearance and the unique sense of a person's (sexual and sensual) energy. Some people are very engaging and this will be considered a threat to peers.

Attractive people are discouraged to defend themselves, as they are not "entitled" to speak up
The worst consequence of peer envy and subsequent bullying and social exclusion, is that attractive people are usually not "entitled" to speak up. They may be discouraged to defend themselves and their values. Human interest programs that focus on the lives of attractive people, are usually highly controversial or met with scrutiny.

The Dutch human interest series "Het Mooiste Meisje van de Klas" ("The Most Beautiful Girl in Class") covers the lives and relationships of girls who were considered attractive during their teens. Despite its resonating title, it is not so much about how pretty they are, but the hardships they endure in life and about repelling the common myths on beauty. These myths surrounding attractiveness are the beauty privilege, getting job opportunities, being popular and being able to have a romantic love life.

Popular views on beauty and attraction pose major disadvantages. Most of these "pretty" girls were bullied tremendously, some were even physically abused by their (female) peers. Many of these girls have had stalkers. Some of these girls were raped by friends or family members.

Most of them had to prove that they were worthy of a career, because the beauty misconception have led others to believe that they were unintelligent or weak. Often, these girls that bring up the topic of peer envy, are met with scrutiny all over:

1. "They are not that attractive" (denial);
2. "There is probably something in her personality that turns other people off from starting any kind of companionship based on mutual respect"(blame).

Now, anyone who stands up is met with scrutiny. Attractive people who are bullied tremendously are further pushed into social exclusion because people believe they have no right to complain. They have it coming to them. If they have everything that seems desirable to other people, they should shut up about bringing up the bullying.

Vicious toxic cycle of peer envy
It is just the vicious toxic cycle that peer envy entails- and it becomes worse when other people join in. Victims of peer envy are told that they should adapt to coping mechanisms, like finding friends outside of the social circle they are expelled from. They are told to address envy with their bullies right away. It is not that simple. The problem is that other people are engaged in excluding the "threat" from social opportunities. 

Some attractive people may experience for a lifetime to be considered a threat, the moment they meet peers or even people outside their own age group. One cannot make themselves less attractive, charismatic, intelligent, funny, generous, whatever trait seems desirable at one point.

It is eventually not hard to see where peer envy stems from.

Bullies are often burdened with psychological problems and those acting out of peer envy have a low sense of self. Confident, charismatic, talented, intelligent, beautiful, caring, attractive people who don't self-doubt attract peer envy because they carry out characteristics that are desired by many.

But people who dare to speak up to address peer envy, people who openly acknowledge having a good sense of self, are met with an even bigger amount of scrutiny and bullying behavior. Envious people and bullies hate assertiveness. Assertiveness confronts bullies with their failure to instill fear on the targets of their envy.

So, it is not about "Why are beautiful people met with hatred?", but a complex of enviable characteristics that attract envy and scrutiny. I noticed that having a balanced sense of self (not needing to be valued through other people's opinions) and acknowledgement of being intelligent attracts the highest amount of envy. I am not a faker. I don't fish for compliments, nor do I diminish myself to fit in. I would never say 'I feel so ugly' or 'I don't know if I'm intelligent'. I openly acknowledge to be intelligent. That does not mean that I am thinking highly of myself. People will always project their false assumptions. I will not back down from addressing peer envy and bullying behavior.